غزلهای ناب – 356 روز پیش

[روضه رضوان]

سلام دوستان هر غزلی رو دیدند که براشون تازگی داشت رو اینجا بزارند و دیگر دوستان هم اگه نظری داشتند بعد اون غزل بزارند

دوست دارم اشعاری رو بخونیم که دست اول باشه یا بعنوان مرجع دوستان برای تکمیل وبلاگ و یا مطالب ادبی زیباشون استفاده بشه
خب من اولین شعر رو اینجا میزارم امیدوارم تکراری نباشه:

[روضه رضوان]

در خیال خویش دیشب عکس آن دلبر کشیدم
لذت بسیار بردم ذلت بیحد کشیدم
اول از زلفش گرفتم تا بسازم خرمن گُل
از پریشانی چو ماهی واژگون از سر کشیدم
می کشیدم ابروانش تا سحر بر صفحۀ دل
وای از آن برو کشیدن من چنان خنجر کشیدم
می کشیم من دو چشمان خمار آلود او را
مستی چشمش چو دیدم پُر زمی ساغر کشیدم
در میان لب کشیدن نقطه ای افتاد بالا
با زبان پاکش نمودم بهتر از اول کشیدم
در میان قد و قامت آن میان سینه اش را
راستی قامت قیامت بود ومن محشر کشیدم
در سخاوت حاتم طائی گدای آستانش
در شجاعت رستم اندر در گهش نوکر کشیدم
صبر کردم صبح شد دیدم که دیشب للعجب من
عکس مولایم علی (ع) آن حیدر صفدر کشیدم.

[روضه رضوان]

داستان عاشقی گل شقایق از زبان خودش



شقایق گفت :با خنده نه بیمارم، نه تبدارم

اگر سرخم چنان آتش حدیث دیگری دارم



گلی بودم به صحرایی نه با این رنگ و زیبایی

نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شیدایی



یکی از روزهایی که زمین تبدار و سوزان بود

و صحرا در عطش می سوخت تمام غنچه ها تشنه

ومن بی تاب و خشکیده تنم در آتشی می سوخت



ز ره آمد یکی خسته به پایش خار بنشسته

و عشق از چهره اش پیدای پیدا بود ز آنچه زیر لب می گفت



شنیدم سخت شیدا بود نمی دانم چه بیماری

به جان دلبرش افتاده بود-اما-



طبیبان گفته بودندش اگر یک شاخه گل آرد




ازآن نوعی که من بودم بگیرند ریشه اش را و بسوزانند



شود مرهم

برای دلبرش آندم شفا یابد



چنانچه با خودش می گفت بسی کوه و بیابان را

بسی صحرای سوزان را به دنبال گلش بوده


و یک دم هم نیاسوده، که افتاد چشم او ناگه

به روی من



بدون لحظه ای تردید شتابان شد به سوی من

به آسانی مرا با ریشه از خاکم جدا کرد و به ره افتاد



و او می رفت و من در دست او بودم

و او هرلحظه سر را رو به بالاها



تشکر از خدا می کرد

پس از چندی


هوا چون کورۀ آتش، زمین می سوخت

و دیگر داشت در دستش تمام ریشه ام می سوخت



به لب هایی که تاول داشت گفت:اما چه باید کرد؟

در این صحرا که آبی نیست



به جانم هیچ تابی نیست

اگر گل ریشه اش سوزد که وای بر من



برای دلبرم هرگز دوایی نیست

و از این گل که جایی نیست خودش هم تشنه بود اما!



نمی فهمید حالش را چنان می رفت و

من در دست اوبودم


و حالامن تمام هست او بودم

دلم می سوخت اما راه پایان کو ؟



نه حتی آب،نسیمی در بیابان کو ؟

و دیگر داشت در دستش تمام جان من می سوخت

که ناگه



روی زانوهای خود خم شد دگر از صبر او کم شد

دلش لبریز ماتم شد کمی اندیشه کرد- آنگه -



مرا در گوشه ای از آن بیابان کاشت

نشست و سینه را با سنگ خارایی

زهم بشکافت

زهم بشکافت
اما ! آه



صدای قلب او گویی جهان را زیرو رو می کرد

زمین و آسمان را پشت و رو می کرد



و هر چیزی که هرجا بود با غم رو به رو می کرد

نمی دانم چه می گویم ؟ به جای آب، خونش را



به من می داد و بر لب های او فریاد
"بمان ای گل"

که تو تاج سرم هستی دوای دلبرم هستی

"بمان ای گل"

ومن ماندم



نشان عشق و شیدایی

و با این رنگ و زیبایی



و نام من شقایق شد


گل همیشه عاشق شد

[روضه رضوان]

یارمن، یوسف نیا اینجا کسی یعقوب نیست

لحظه ای چشمانشان از دوریت مرطوب نیست

ای گل زیبای من،از غربتت اشکی نریز

نازنین، اینجا خدا هم پیششان محبوب نیست

گرچه در هر جمعه ای زیبا ،دعایت میکنند

بهترینم، این دعاها جنسشان مرغوب نیست..

[ترنم]

این شعری که میذارم جدید نیست ولی خب خیی قشنگه، از قیصر امین پور هست

فصل تقسیم

چشم ها پرسش بی پاسخ حیرانیها
دستها تشنه ی تقسیم فراوانیها
با گل زخم سر راه تو آذین بستیم
داغهای دل ما ، جای چراغانیها
حالیا دست کریم تو برای دل ما
سرپناهی است در این بی سر و سامانیها
وقت آن شد که به گل حکم شکفتن بدهی
ای سرانگشت تو آغاز گل افشانیها
فصل تقسیم گل و گندم و لبخند رسید
فصل تقسیم غزل ها و غزلخوانیها
سایه ی امن کسای تو مرا بر سر بس
تا پناهم دهد از وحشت عریانیها
چشم تو لایحه ی روشن آغاز بهار
طرح لبخند تو پایان پریشانیها

[روضه رضوان]

نسرشتند در گلم الا هوای دوست


سرتا بپای من همه هست از برای دوست



تن از برای آنکه کشم بار او بجان


جان از برای آنکه فشانم بپای دوست


دل از برای آنکه به بندم بعشق او

سر از برای آنکه دهم در هوای دوست


چشم از برای آنکه به بینم جمال او

لب از برای آنکه بگویم ثنای دوست


دست از برای آنکه بدامان او زنم

پای از برای آنکه روم در رضای دوست


گوش از برای حلقه و گردن برای طوف

یعنی اسیر و بنده ام و مبتلای دوست


در سر خیال و مهر بدل سینه بهر راز

در لب دعا، ثنا بزبان، دیده جای دوست


خوش آنکه مدعای من از وی شود روا

لیکن بشرط آنکه بود مدعای دوست


گر دوست را بجای من مبتلا بسی است

بی او شوم اگر بودم کس بجای دوست


ای فیض نوش باد ترا هر چه میکشی

از جام عشق و باده مهر و وفای دوست

[سید]

سلام دوستان هر غزلی رو دیدند که براشون تازگی داشت رو اینجا بزارند و دیگر دوستان هم اگه نظری داشتند بعد اون غزل بزارند

دوست دارم اشعاری رو بخونیم که دست اول باشه یا بعنوان مرجع دوستان برای تکمیل وبلاگ و یا مطالب ادبی زیباشون استفاده بشه
خب من اولین شعر رو اینجا میزارم امیدوارم تکراری نباشه:

سلام جناب روضه رضوان
کاش یه تاپیک جدا می زدید و کمی در مورد انواع شعر برامون توضیح کی دادید تا فرق بین غزل و قصیده و مثنوی و..... رو بدونیم
اونوقت راحتتر می شد شعر ها رو شناخت و تو این تاپیک فعالیت کرد.
یاعلی