در رثای امّ المصائب ، حضرت زینب علیها السلام – 340 روز پیش

[ملیکه]

ای همسفر



ای همسفر با غصه ها و ماتم عشق

ای خون جگر از ماجرای پر غم عشق

ای سینه ات آیینه دار داغ گلها

ای باغبان بی قرار باغ گلها

ای همنوا با نینوا نای گلویت

سرخی خون لاله ها آب وضویت

در محملی از خون دل قلبت شکسته

با یاد آن بانوی در محمل نشسته

گاهی نشسته خود نماز شب بخوانی

تا حال زینب را به شام غم بدانی

گاهی سرت بر تربت سلطان عشق است

گاهی دلت کرب و بلا گاهی دمشق است

چشمت ز خون و جانت از ماتم لبالب

ذکر لبانت دم به دم شد وای زینب

زینب خدای عشق و جان عالمین است

ذکر طپشهای دل زینب حسین است

چون طینت او از ازل شد نینوایی

روحش حسینی است و قلبش کربلایی

همراه یاران شد روانه از مدینه

با خاطراتی جانگداز و سوز سینه

گاهی به مهلا بوسه از دلدار گیرد

گاهی به مقتل از غمش صد بار میرد

گاهی به نیزه زائر رخسار یارش

گاهی به پیراهن کند یاد نگارش

از کربلا تا شام غم احرام بسته

در حج خونینش سر از محمل شکسته

در سینه زینب که مجنون حسین است

دل نیست قلبش مشتی از خون حسین است

[میثاق الهی]

دختر شیرحق

دخت شیر حق ولی اللّه ِ داور زینب است

نور چشم حضرت زهرای اطهر زینب است

دین احمد در جهان از صبر او شد استوار

در حریم قرب حق با شوکت و فر زینب است

می کند شمس و قمر از طلعت او کسب نور

بهر انوار حقیقت بنت حیدر زینب است

آن که از حلمش به پا این رایت اسلام کرد

آن که شد بر خسرو بی یار، یاور زینب است

آن که از مریم گرفته سبقت اندر بندگی

آن که از حوّا و هاجر هست برتر زینب است

آن که اندر بردباری فرد بود و بی بدیل

آن که سرمست ازل شد با برادر زینب است

آن که شد راحت به روز نیمه ماه رجب

از جفا و رنج بی پایان سراسر زینب است


شاعر:اکبرآقا «مظلوم»

[میثاق الهی]

صفای عالمین

کیست جز زینب صفای عالمیْن

کیست چون زینب طرفدارِ‌حسین

کیست جز زینب انیسِ روحِ عشق

مرحمِ زخمِ دلِ مجروحِ عشق

کیست زینب «زینِ اب» در شأن اوست

اهل عالم جملگی را آبروست

کیست زینب کیست این جانباز عشق

او که زهرایی است مدفون در دمشق

کیست جز زینب علی را نورِ عین

کیست زینب صاحبِ قلبِ حسین

زینب است و تالی زهراست او

مایه‌ی خوشحالی زهراست او

کیست زینب آیتِ مُظهَر شده

کیست زینب لاله‌ای پرپر شده

کیست زینب راحت روحِ حسین

ناخدای کشتی نوحِ حسین

کیست زینب باغبان باغ عشق

بر دلش یک آسمان از داغِ عشق

نورِ زینب تا در این عالم دمید

گوییا شادی و غم با هم رسید