تجليات قرآني در شعر شاعران – 329 روز پیش

[Moamma]

یارب

هست قرآن رهنماي شيعيان
هست قرآن، مونس جان و روان

اي برادر آيه هايش را بخوان
نكته هاي نغز قرآن را بدان

اي برادر، خانه بي قرآن چرا؟
اي برادر، درد بي درمان چرا؟

زخمها را هست قرآن مرحمي
گر بخواني نكته هايش را دمي

اي برادر گر شوي همراه ما
مي شوي از كفر و از نفرت جدا

نور قرآن بر دلت پيدا شود
زشتها در منظرت زيبا شود

گر تو خواني، اينچنين، معنا بدان
معني انا و اعطينا ، بدان

ظاهر قرآن قرائت هست، دوست
باطنش عدل و قضاوت هست، دوست

ظاهر قرآن تمناي وجود
باطنش تسبيح وتكبير و سجود

ظاهر قرآن نماي ايزد است
باطن قرآن صداي ايزد است

تا صداي قاريش آيد به گوش
شوق و احسان درون آيد به جوش

اي مسلمان هست قرآن رهنما
مي كند حق را ز باطل ها جدا

اي مسلمان قدر قرآن را بدان
تا بماني از بلاها در امان

اي مسلمان گوش كن آواز حق
تا بري پي بر رموز و راز حق

سر حق را در كتاب حق بخوان
تا بيابي آفتابي در ميان

اي مسلمان ما مسلمان زاده ايم
بهر قرآن ما علي را داده ايم

اي مسلمان حافظ قرآن توئي
حافظ اين عهد و اين پيمان توئي

اي مسلمان راه را هموار كن
خفتگان راه را بيدار كن

اي مسلمان نوبت غوغاي توست
وقت، وقت غرش آواي توست

اي مسلمان عهد و پيمان بسته ايم
عهد، ما با نور قرآن بسته ايم

نور قرآن رهنماي راه ما
مي نماياند به انسان راه را

خلوت شبهاي ما را همدم است
برترين معجزات آدم است

[Moamma]

یارب

نــور قــرآن رهگشــا و رهنماست
هــر كلامــش پــرتــو ذات خداست

تكيه گاهي محكمســت و استوار
صــد اشــارت دارد از آن كـــردگــار

جان و دل را عرضه كن در پيش او
قول ذات است اين دار در كيش او

خــواندن آنــرا تــــدبــــر گــــر بـود
روشنــي بــخش دل مــضطــر بـود

چشــم يــاري بي عمل باشد خطا
لــيــس الانــــســان الا مــــا شــي

مــعجز عشــق است و قرآن مبين
جــلــوه هــاي بــاطــني در آن بـين

معجز است از مصطفي نور الهدي
آخــريــــن و بــــرتــريــن انـــــبــيــاء

مــهــر رويـــش ذره را بــــالا بــــرد
تــــا فــــرا ســــوي همــه مـعنا برد

هــــر كـــه را باش هواي او هوس
از مــن او را مــعني ايــن جمله بس

بيــدلان كــويش به مژگان رفته اند
ربــــنا افــــرغ عليــــنا گفتــــه انــــد

ربـــنا گــــويــان بــه پيــمــــا راه او
بــــر لــبت تسبــــيح منــــان را بــگو

ره شنــــاسان زيـن طريق معرفت
مي رسند آنجا به قرب و منــــزلـــت

اين طريقت پيشـه كن گر عاشقي
گر كني اين سان به پيشش لايقــي

در نداي وحـــي او انــــديشه كــن
بهر يوم الفصل خود ره تــــوشه كـن

قرب يزدان عشق قرآنست و بـس
هر دو عالم ذكر رحمان است و بـس

[Moamma]

یارب

نــسيــم كــوي جــانــان اســت قــــرآن
شميــم عطــر رحــمان است قرآن

بــــود روشــنــــــگــــــر راه ســــعــادت
چــو خــورشيد فـروزان است قرآن

بــــه گــلـــزارش خـــزان راهــــي ندارد
بــهــاران در بـــهــاران اســت قرآن

صفــــاي بــوستــــان آسمــانـــي است
شكـــوه بــــاد رضـــوان است قرآن

رهــــانــــد از جـــهــــالـــــت آدمــــي را
فــروغ عـلــم و ايــمــان است قرآن

طــــراوت بــخش روح مــومــنــان است
بــه جسـم عارفان جان است قرآن

بـــه صــدق و راســتــي همــتــا نــدارد
رفيــقــي نــيــك پـيمان است قرآن

بــســــوزد خــرمــن شــرك و ريــــــا را
چــو كــوه آتـش افشان است قرآن

نــهان در سينه ها و ســر عشـق است
كــليــد گنــج عــــرفــان است قرآن

بــــود مـعــجــز رســول هــاشــمــي را
كـه در شأنش ثنا خوان است قرآن

طبــيــب دردهـــــاي بــــي دوا اوســت
بــه جــان خسته درمان است قرآن

تــسلــي بــخش دلــهاي غــميـن است
چــراغ شــام حــــرمـان است قرآن

در آن سامان كه سامان نيست كس را
پــنــاه هــــر مسـلمــان است قرآن

بــه حــشر و سنــجش ميــزان اعـــمال
يقين مي دان كه ميزان است قرآن

بــــراتي وصــف قــرآن چـون توان گفت
همــي گــويد كــه قرآن است قرآن

[Moamma]

یارب

پايــه عــدل و داد قرآن است
درس صــلــح و جــهاد قرآن است

مكتــب مــهر و شيـوه وحدت
شــاخــص صــدق و مظهر حكمت

محتوايي ز دانش دنــياسـت
رهنــمــونــي بــه بينش فرداست

حاوي مجــمع قــوانـين است
ضــــامــن اعـتــلاي آئيـــن اســت

آن كلام خـداست، ني ز بشر
حــامــل وحــي احــمــد مــرســل

در شــب قــدر شد بر او نازل
راه و مــفتــاح حــل هــر مــشكـل

زود بــنــا يــافت سازمان دگر
ســاخــت بــــا جــلوه اش جهادگر

از زميــن و زمان و لوح و قلم
از سماوات و عرش و فرش و نعم

هــم ز بــنياد زنــدگــي بــشر
هــم ز تــعليم عــلم و فضل و هنر

هم ز مــرگ و تــولد و هستي
گويد از قـدرت و عــزت و پــستــي

قــلم عــاجز ز وصف اعجازش
انــتــــهــايــــش بــيــان آغــــازش

حــق تعالي توان دهد جان را
تــــا بــيــابـــيــم رمــــز قــــرآن را

پيــروي كــرد بــايــد از يــكتــا
بــــا تــمســك بــه عــروه الوثقي

شد جلالي به امر حق تسليم
داد دل بــــر كــلــام رب كـــريــــم

[Moamma]

یارب

من منطقــي چــو منطق قرآن نديده ام

ارزنــده تــر ز گفــتــه يــزدان نــديــده ام

هرگز سخن نگفت كسي چون خدا بلي
يــك آيــه همچــو آيــه قــرآن نــديــده ام

در بــيــن رهــبــــران پــيــام آوران حــق
چون مصطفي به عالم امكــان نـديده ام

از احــمد است عتـرت و قرآن ميان خلق
بــهتــر از ايــن دو رهبــر ايمــان نديده ام

در فهم و درك معــني قــرآن بــه روزگار
چون مصطفي علي شه مردان نديده ام

نــاصــر چيــان بــجوي ز قــرآن ره نـجات
بــه زيـن كتاب رهبــر انســان نــديــده ام

[Moamma]

یارب

بشنــو از قــرآن، چــه نيكو دم زنــد
زخــمــــه بــــر ســــاز دل آدم زنــــــد


تــا كنــد بـيــدارش از خــواب گــران

از قــيـــامــت گــــويــد و احـــــوال آن


بــا سكوتــت نغــمه اي قــرآن شنو

آنــچه مي گويد به گوش جان شــنــو


از «مزمل» از «نبــا» از «انــفطـار»

گوش كــن غــوغــاي محشــر آشكـار


سوره «زلزال» و «نور» و «قارعه»
يا كه «تكوير» و «قيامت» و »واقعه»


چــونكه هـر يك وصف محشر را كند
خــود قيــامــت زآن ســخن بـرپــا كند


ايــن زمــيــن، در آن زمــان پــر بــلـا
نــاگهــان چــون «زلزلــت زلـزالــهــا»


از درونــش «اخــرجــت اثــقــالــها»
بــا تعــجــب «قــال انــسان مــالــها»


مــردگــان خــيزنــد بــر پــا «كـلهم»
تــا همــه مــردم «يــروا اعــمــالهـم»


هــر كــه دارد «ذره خــيــــراً يــــره»
يـــــا كــــه آرد «ذره شــــره يــــــره»


آن زمــان، خــورشيـد تابان «كورت»
كوههــاي سخت و سنگين «سيرت»


آنــهــا در كـــام دريــــا «ســجــرت»
آتــش دوزخ بــه شــدت »ســعــرت»

[Moamma]

یارب

نــه تنها در جهان از امر حق قرآن نمي ميرد
كــه بهــر حــفــظ قــرآن، حــجــت يــزدان نمي ميرد

نـهال عدل زردي خزان برخود نمــي گــيــرد
جــهان تــا هست بــاقي مظهـــر ايــمــان نمي ميرد

الا تــا مي تواني دستگيــري كــن يتيمان را
بــه نــص (هل اتي) هر كس كند احسان نمي ميرد

شود جان جهان قربانت اي جان جوانمردان
كــه هــر كس را حسينت هست پشيمان نمي ميرد

اگر موج ستم گيرد ســراسر ملك امكان را
چو كشتيبان تو باشي كس در اين طوفان نمي ميرد

بــــود تا پرچــم ســرخ حسين بن علي برپا
هـــر آن كــس در ره اسلام شــد قــربــان نمي ميرد

بــود تا در فـــرات آب روان جـاري ز ايثارش
علــمــدار رشــيــــد شــاه مــظلــــومــان نـمي ميرد

بنازم قهرمــان صبــر، زينــب دخت زهــرا را
چــــو شــد از خــطبه اش اسلام جاويدان نمي ميرد

بتــابد تا به خــاك شام ، خورشيد جهان آرا
گــــل بــــاغ نــــبي در آن دل ويــــران نــــمــي ميرد

بود تا شاخه هاي نخل قرآن سبز (مرداني)
محب مرتضي در ســــايــــه قــــرآن نمي ميرد

قلم با اشك چشم و خون دل نقشي به دفتر زد
كه تــــا باشد جهان اين نقش و اين ديوان نمي ميرد