مناجات پانزده گانه امام سجّاد(عليه السلام) – 328 روز پیش

[Moamma]

[Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]

[Moamma]

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان

اِلـهى لَيْسَ لى وَسيلَةٌ اِلَيْكَ اِلاَّ عَواطِفُ رَاْفَتِكَ،وَلا لى ذَريعَةٌ اِلَيْكَ اِلاَّ
خدايا وسيله اى به درگاهت ندارم، جز عواطف مهرت و به سويت دست آويزى ندارم جز

عَوارِفُ(2) رَحْمَتِكَ، وَشَفاعَةُ نَبِيِّكَ نَبِىِّ الرَّحْمَةِ، وَمُنْقِذِ الاْمَّةِ مِنَ الْغُمَّةِ،
رحمتهاى شناخته شده ات و شفاعت پيامبرت پيامبر رحمتو نجات ده امت از غم و اندوه

فَاجْعَلْهُما لى سَبَباً اِلى نَيْلِ غُفْرانِكَ، وَصَيِّرْهُما لى وُصْلَةً اِلىَ الْفَوْزِ
پس اى خدا همان دو را وسيله رسيدنم به آمرزشت قرار ده و سببى براى رسيدنم به سعادت

بِرِضْوانِكَ، وَقَدْ حَلَّ رَجآئى بِحَرَمِ كَرَمِكَ، وَحَطَّ طَمَعى بِفِنآءِ جُودِكَ،
خشنوديت گردان زيرا كه بار اميدم در حريم كرمت فرود آمده و مركب طمعم به آستانه جود تو زانو زده

فَحَقِّقْ فيكَ اَمَلى، وَاخْتِمْ بِالْخَيْرِ عَمَلى، وَاجْعَلْنى مِنْ صَفْوَتِكَ الَّذينَ
پس اى خدا به آرزوى من جامه عمل پوشان و پايان كارم را بخير گردان و در زمره آن دسته از برگزيدگانت قرارم

اَحْلَلْتَهُمْ بُحْبُوحَةَ جَنَّتِكَ، وَ بوَّأْتَهُمْ دارَ كَرامَتِكَ، وَاَقْرَرْتَ اَعْيُنَهُمْ بِالنَّظَرِ
ده كه در وسط بهشتت فرودشان آوردى و در خانه بزرگوارى خويش جاشان دادى و ديده آنها را در روز ديدار به

اِلَيْكَ يَوْمَ لِقآئِكَ، وَاَوْرَثْتَهُمْ مَنازِلَ الصِّدْقِ فى جِوارِكَ، يا مَنْ لا يَفِدُ
همان نظر كردنشان بسويت روشن كردى و جايگاههاى راستى را در جوار خويش بديشان سپردى اى كه واردين بر

الْوافِدُونَ عَلى اَكْرَمَ مِنْهُ، وَلا يَجِدُ الْقاصِدُونَ اَرْحَمَ مِنْهُ، ياخَيْرَ مَنْ خَلا
كريمتر از او وارد نشوند و قاصدان مهربانتر از او نيابند اى بهترين كسى كه شخص در

بِهِ وَحيدٌ، وَيا اَعْطَفَ مَنْ اَوى اِلَيْهِ طَريدٌ، اِلى سَعَةِ عَفْوِكَ مَدَدْتُ يَدى،
تنهايى با او خلوت كند و اى مهربانترين كسى كه آواره به درگاهش مسكن گيرد به سوى عفو وسيعت دست (نياز) دراز كرده

وَبِذَيْلِ كَرَمِكَ اَعْلَقْتُ كَفّى، فَلا تُولِنِى الْحِرْمانَ، وَلا تُبْلِنى بِالْخَيْبَةِ
و به ذيل كرم تو چنگ (حاجت) انداخته ام پس مرا محروم بر مگردان و به زيان و

وَالْخُسْرانِ، يا سَميعَ الدٌّعآءِ [يا اَرْحَمَ الرّاحِمِينَ].
خسران دچارم مساز اى شنواى دعا، اى مهربانترين مهربانان.

[Moamma]

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان

اِلـهى مَنْ ذَا الَّذى ذاقَ حَلاوَةَ مَحَبَّتِكَ فَرامَ مِنْكَ بَدَلاً، وَمَنْ ذَا الَّذى
خدايا كيست كه شيرينى محبت تو را چشيده باشد و جز تو آهنگ ديگرى را بكند و كيست كه به

آنَسَ بِقُرْبِكَ فَابْتَغى عَنْكَ حِوَلاً، اِلهى فَاجْعَلْنا مِمَّنِ اصْطَفَيْتَهُ لِقُرْبِكَ وَ
مقام قرب تو انس گرفته باشد و درصدد روگرداندن از تو باشد خدايا قرار ده ما را از زمره كسانى كه براى قرب

وِلايَتِكَ، وَاَخْلَصْتَهُ لِوُدِّكَ وَمَحَبَّتِكَ، وَشَوَّقْتَهُ اِلى لِقآئِكَ، وَرَضَّيْتَهُ
و دوستيت برگزيده اى و براى عشق و محبتت خالصش گردانده و به ديدارت شايقش كرده و به قضا و قدرت

بِقَضآئِكَ، وَمَنَحْتَهُ بِالنَّظَرِ اِلى وَجْهِكَ، وَحَبَوْتَهُ بِرِضاكَ، وَاَعَذْتَهُ مِنْ
راضيش ساخته و به ديدن رويت به او نعمت بخشيده و به خشنودى خويش مخصوصش گردانده و از غم هجران

هَجْرِكَ وَقِلاكَ،وَبَوَّاْتَهُ مَقْعَدَ الصِّدْقِ فى جِوارِكَ، وَخَصَصْتَهُ بِمَعْرِفَتِكَ، وَ
و فراقت پناهش داده و در جايگاه راستى در جوار خويش جايش داده و به معرفت خويش مخصوصش كرده و

اَهَّلْتَهُ لِعِبادَتِكَ، وَهَيَّمْتَ قَلْبَهُ لاِرادَتِكَ، وَاجْتَبَيْتَهُ لِمُشاهَدَتِكَ، وَاَخْلَيْتَ
براى پرستش و عبادتت او را لايق كردى و در ارادت خويش شيدايش كردى و براى مشاهده جمالت برگزيدى و رويش را براى

وَجْهَهُ لَكَ، وَفَرَّغْتَ فُؤادَهُ لِحُبِّكَ، وَرَغَّبْتَهُ فيما عِنْدَكَ، وَاَلْهَمْتَهُ ذِكْرَكَ،
خودت خالى كردى و دلش را براى محبّتت فارغ كردى و بدانچه نزد توست راغبش كردى و ذكر خويش را بدو الهام كردى

وَاَوْزَعْتَهُ شُكْرَكَ، وَشَغَلْتَهُ بِطاعَتِكَ، وَصَيَّرْتَهُ مِنْ صالِحى بَرِيَّتِكَ،
و سپاسگزاريت را بدو نصيب كردى و به طاعت خود سرگرمش ساختى و او را از بندگان شايسته ات گرداندى

وَاخْتَرْتَهُ لِمُناجاتِكَ، وَقَطَعْتَ عَنْهُ كُلَّ شَىْء يَقْطَعُهُ عَنْكَ، اَللّهُمَّ اجْعَلْنا
و براى مناجات خود انتخابش كردى و بريدى از او هر چه را كه موجب بريدنش از تو گردد خدايا قرار ده ما را

مِمَّنْ دَأْبُهُمُ الاْرْتِياحُ اِلَيْكَ وَالْحَنينُ، وَ دَهْرُهُمُ الزَّفْرَةُ وَالاْنينُ، جِباهُهُمْ
از كسانى كه شيوشان در زندگى شادى با تو و زارى به درگاه توست و روزگارشان آه و ناله است پيشانيهاشان در برابر

ساجِدَةٌ لِعَظَمَتِكَ، وَعُيُونُهُمْ ساهِرَةٌ فى خِدْمَتِكَ، وَدُمُوعُهُمْ سآئِلَةٌ مِنْ
عظمتت به خاك افتاده و ديدگانشان در خدمتت يكسره بيدار است و سرشكشان از ترس تو

خَشْيَتِكَ، وَقُلُوبُهُمْ مُتَعَلِّقَةٌ بِمَحَبَّتِكَ، وَاَفْئِدَتُهُمْ مُنْخَلِعَةٌ مِنْ مَهابَتِكَ، يا
ريزان و دلهاشان به محبّتت آويزان و قلبهاشان از هيبتت از جا كنده شده است اى

مَنْ اَنْوارُ قُدْسِهِ لاِبْصارِ مُحِبّيهِ رآئِقَةٌ، وَسُبُحاتُ وَجْهِهِ لِقُلُوبِ عارِفيهِ
كه انوار قدسش براى ديدگان دوستانش در كمال درخشندگى است و پرتوافكنيهاى جمالش براى قلوب عارفان زداينده (چركيها)

شآئِفَةٌ، يا مُنى قُلُوبِ الْمُشْتاقينَ، وَيا غايَةَ امالِ الْمُحِبّينَ، اَسْئَلُكَ حُبَّكَ
است اى آرمان دل مشتاقان و اى منتهاى آرزوى دوستان از تو خواهم دوستى خودت

وَحُبَّ مَنْ يُحِبُّكَ، وَحُبَّ كُلِّ عَمَل يُوصِلُنى اِلى قُرْبِكَ، وَاَنْ تَجْعَلَكَ
و دوستى دوستدارانت و دوستى هر عملى كه مرا به قرب تو واصل گرداند و تو را در پيش من

اَحَبَّ اِلَىَّ مِمّا سِواكَ، وَاَنْ تَجْعَلَ حُبّى اِيّاكَ قآئِداً اِلى رِضْوانِكَ، وَشَوْقى
محبوبتر از ماسواى تو قرار دهد و از تو خواهم كه دوستيم را نسبت به تو جلو دارم قرار دهى تا مرا به رضوانت بكشاند و اشتياقم را

اِلَيْكَ ذائِداً عَنْ عِصْيانِكَ، وَامْنُنْ بِالنَّظَرِ اِلَيْكَ عَلَىَّ، وَانْظُرْ بِعَيْنِ الْوُدِّ
بسويت چنان كنى كه بازدارنده از نافرمانيت باشد و بر من منت نِه به اين كه بر من توجهى فرمايى و با ديده دوستى

وَالْعَطْفِ اِلَىَّ، وَ لاتَصْرِفْ عَنّى وَجْهَكَ، وَاجْعَلْنى مِنْ اَهْلِ الاْسْعادِ
و عطوفت بر من بنگرى ورو از من مگردانىو مرا از جمله سعادتمندان وبهره مندان نزد خود

وَالْحِظْوَةِ عِنْدَكَ، يا مُجيبُ يا اَرْحَمَ الرّاحِمينَ.
قرار دهى اى پاسخ دهنده اى مهربانترين مهربانان.

[Moamma]

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان

سُبْحانَكَ ما اَضْيَقَ الطُّرُقَ عَلى مَنْ لَمْ تَكُنْ دَليلَهُ،وَما اَوْضَحَ الْحَقَّ عِنْدَ
منزهى تو! چه اندازه تنگ است راهها بر كسى كه تواش رهنمون نباشى و چه اندازه حقيقت روشن است براى

مَنْ هَدَيْتَهُ سَبيلَهُ، اِلهى فَاسْلُكْ بِنا سُبُلَ الْوُصُولِ اِلَيْكَ،وَسَيِّرْنا فى اَقْرَبِ
كسى كه تو راهش را نشانش داده اى خدايا پس ما را به راههاى رسيدن به درگاهت بدار و از نزديكترين

الطُّرُقِ لِلْوُفُودِ عَلَيْكَ، قَرِّبْ عَلَيْنَا الْبَعيدَ، وَسَهِّلْ عَلَيْنَا الْعَسيرَ الشَّديدَ،
راهى كه به تو رسند ما را ببَر دور را بر ما نزديك گردان و راههاى سخت و دشوار را بر ما آسان و هموار ساز

وَاَلْحِقْنا بِعِبادِكَ الَّذينَ هُمْ بِالْبِدارِ اِلَيْكَ يُسارِعوُنَ، وَبابَكَ عَلَى الدَّوامِ
و ملحقمان دار به آن بندگانت كه در پيشى گرفتن به سويت شتاب كنند و يكسره بطور مداوم در خانه ات را مى كوبند

يَطْرُقُونَ، وَاِيّاكَ فِى اللَّيْلِ يَعْبُدُونَ، وَهُمْ مِنْ هَيْبَتِكَ مُشْفِقُونَ، اَلَّذينَ
و در شب تو را پرستش كنند و آنها از هيبتت ترسانند آنان كه

صَفَّيْتَ لَهُمُ الْمَشارِبَ، وَ بَلَّغْتَهُمُ الرَّغآئِبَ، وَاَنْجَحْتَ لَهُمُ الْمَطالِبَ،
آبخورشان را پاك كردى و به خواسته هايشان رسانيدى و به دادن آنچه جويايش بودند كامرواشان ساختى

وَقَضَيْتَ لَهُمْ مِنْ فَضْلِكَ الْمَأرِبَ، وَ مَلاَْتَ لَهُمْ ضَمآئِرَهُمْ مِنْ حُبِّكَ،
و حاجتهاشان را از فضل خويش برآوردى و دلهاشان را سرشار از دوستى خويش كردى

وَرَوَّيْتَهُمْ مِنْ صافى شِرْبِكَ، فَبِكَ اِلى لَذيذِ مُناجاتِكَ وَصَلُوا، وَمِنْكَ
و از آب زلال معرفتت سيرابشان كردى پس بوسيله تو به لذت مناجاتت نائل گشتند و از ناحيه تو

اَقْصى مَقاصِدِهِمْ حَصَّلُوا، فَيا مَنْ هُوَ عَلَى الْمُقْبِلينَ عَلَيْهِ مُقْبِلٌ، وَ
بالاترين مقاصدشان را بدست آوردند پس اى كسى كه بر آنان كه به سويش رو كنند رو آورى

بِالْعَطْفِ عَلَيْهِمْ عآئِدٌ مُفْضِلٌ، وَبِالْغافِلينَ عَنْ ذِكْرِهِ رَحيمٌ رَؤُفٌ،
و با توجه بدانها مهرورزى و نعمت بخشى و اى آنكه نسبت به غافلان از ذكر خود رحيم و مهربانى

وَبِجَذْبِهِمْ اِلى بابِهِ وَدُودٌ عَطُوفٌ، اَسْئَلُكَ اَنْ تَجْعَلَنى مِنْ اَوْفَرِهِمْ مِنْكَ
و با جلب آنان به درگاهت دوستدار و مهرورزى از تو خواهم از كسانى قرارم دهى كه بهره بيشترى از تو دريافت داشته

حَظّاً، وَاَعْلاهُمْ عِنْدَكَ مَنْزِلاً، وَاَجْزَلِهِمْ مِنْ وُدِّكَ قِسْماً، وَاَفْضَلِهِمْ فى
و مرتبه والاترى را حائز گشته و از دوستيت نصيب بيشترى عايدش شده و در معرفتت سهم

مَعْرِفَتِكَ نَصِيباً،فَقَدِ انْقَطَعَتْ اِلَيْكَ هِمَّتى، وَانْصَرَفَتْ نَحْوَكَ رَغْبَتى، فَاَنْتَ
زيادترى بهره اش داده اند زيرا كه توجه من از همه جا بسوى تو منقطع شده و اراده و آرزويم به جانب تو گشته است
لا غَيْرُكَ مُرادى، وَلَكَ لا لِسِواكَ سَهَرى وَسُهادى، وَلِقآؤُكَ قُرَّةُ عَيْنى،
پس مراد من تنها تويى نه ديگرى و شب زنده دارى و بى خوابيم بخاطر توست نه غير تو و ديدارت نور چشم من است

وَوَصْلُكَ مُنى نَفْسى، وَاِلَيْكَ شَوْقى، وَ فى مَحَبَّتِكَ وَلَهى، وَ اِلى هَواكَ
و وصل تو آرزوى جان من و بسوى توست اشتياقم و در وادى محبّت تو سرگشته ام، و در هواى توست دلدادگيم

صَبابَتى، وَ رِضاكَ بُغْيَتى، وَ رُؤْيَتُكَ حاجَتى، وَ جِوارُكَ طَلَبى، وَقُرْبُكَ
و خشنودى توست مقصودم و ديدار توست حاجتم و نعمت جوارت مطلوبم و نزديكى به تو
غايَةُ سُؤْلى، وَ فى مُناجاتِكَ رَوْحى وَراحَتى، وَ عِنْدَكَ دَوآءُ عِلَّتى،
منتهاى خواسته من است و در مناجات با توست خوشى و راحتيم و پيش توست داروى دردم

وَشِفآءُ غُلَّتى، وَبَرْدُ لَوْعَتى، وَكَشْفُ كُرْبَتى، فَكُنْ اَنيسى فى وَحْشَتى،
و شفاى جگر سوخته ام و تسكين حرارت دلم و برطرف شدن دشواريم پس اى خدا بوده باش تو انيس و همدمم در حال وحشتم

وَ مُقيلَ عَثْرَتى، وَغافِرَ زَلَّتى، وَقابِلَ تَوْبَتى، وَمُجيبَ دَعْوَتى، وَ وَلِىَّ
و گذرنده از لغزشم و آمرزنده گناهم و پذيرنده توبه ام و اجابت كننده دعايم و سرپرست

عِصْمَتى، وَ مُغْنِىَ فاقَتى، وَ لا تَقْطَعْنى عَنْكَ، وَلا تُبْعِدْنى مِنْكَ، يا نَعيمى
نگهداريم و توانگرى ده از نداريم و مرا از خويش جدايم مكن و از درگاهت دورم منما اى تو نعيم

وَجَنَّتى، وَ يا دُنْياىَ وَ آخِرَتى [يا اَرْحَمَ الرّاحِمِينَ].
و جنت من و اى دنيا و آخرتم اى مهربانترين مهربانان.

[Moamma]

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان

اَللّهُمَّ اَلْهِمْنا طاعَتَكَ، وَجَنِّبْنا مَعْصِيَتَكَ، وَيَسِّرْ لَنا بُلُوغَ ما نَتَمَنّى مِنِ
خدايا طاعتت را بر ما الهام كن و از نافرمانيت ما را دور كن و آسان كن بر ما راه رسيدن بدانچه آرزومنديم از تحصيل آنچه

ابْتِغآءِ رِضْوانِكَ، وَاَحْلِلْنا بُحْبُوحَةَ جِنانِكَ، وَاقْشَعْ عَنْ بَصآئِرِنا سَحابَ
موجب خشنودى توست و ما رادروسط بهشتهايت جاى ده و پراكنده ساز از پيش ديدگان ما ابرهاى

الاْرْتِيابِ،وَاكْشِفْ عَنْ قُلُوبِنا اَغْشِيَةَ الْمِرْيَةِ وَالْحِجابِ، وَاَزْهِقِ الْباطِلَ
شك و شبهه را و بردار از دلهاى ما پرده هاى ترديد و تاريكى را و دور كن باطل را

عَنْ ضَمآئِرِنا، وَاَثْبِتِ الْحَقَّ فى سَرآئِرِنا، فَاِنَّ الشُّكوُكَ وَالظُّنُونَ لَواقِحُ
از نهاد ما و پابرجا كن حق را در درون ما زيرا اين شك و ترديدها و گمانها فتنه انگيز

الْفِتَنِ، وَمُكَدِّرَةٌ لِصَفْوِ الْمَنايِحِ وَالْمِنَنِ، اَللّهُمَّ احْمِلْنا فى سُفُنِ نَجاتِكَ،
و تيره كننده عطاها و بخششهاى زلال و صافى است خدايا ما را در كشتى هاى نجاتت جاى ده

وَمَتِّعْنا بِلَذيذِ مُناجاتِكَ، وَ اَوْرِدْنا حِياضَ حُبِّكَ، وَاَذِقْنا حَلاوَةَ وُدِّكَ وَ
و از لذت مناجاتت بهره مند ساز و ما را برلب درياچه هاى محبّتت وارد كن و شيرينى دوستى و مقام

قُرْبِكَ، وَاجْعَلْ جِهادَنا فيكَ، و هَمَّنا فى طاعَتِكَ، وَاَخْلِصْ نِيّاتِنا فى
قربت را به ما بچشان و كوشش ما را در راه خودت و همت مان را در طاعت خودت قرار ده و نيتهاى ما را در مورد كارهايى كه برايت انجام دهيم خالص

مُعامَلَتِكَ، فَاِنّا بِكَ وَلَكَ، وَ لاوَسيلَةَ لَنا اِلَيْكَ اِلاَّ اَنْتَ، اِلهى اِجْعَلْنى مِنَ
گردان زيرا ما با تو و از آن توييم و وسيله اى به درگاهت نداريم جز خودت خدايا مرا از

الْمُصْطَفَيْنَ الاْخْيارِ، وَاَلْحِقْنى بِالصّالِحينَ الاْبْرارِ، اَلسّابِقينَ اِلىَ
برگزيدگان نيكوكار قرارم ده و به شايستگان نيك رفتارم ملحق كن آنان كه به كارهاى نيك پيشى جسته

الْمَكْرُماتِ، اَلْمُسارِعينَ اِلىَ الْخَيْراتِ، اَلْعامِلينَ لِلْباقِياتِ الصّالِحاتِ،
و به سوى خيرات شتابان بوده و براى باقيات صالحات كار مى كنند و به

اَلسّاعينَ اِلى رَفيعِ الدَّرَجاتِ، اِنَّكَ عَلى كُلِّ شَىْء قَديرٌ، وَبِالاْجابَةِ
رسيدن به درجات عالى و بلند كوشايند كه براستى تو بر هر چيز توانايى و به اجابت خواسته ام

.جَديرٌ، بِرَحْمَتِكَ يااَرْحَمَ الرّاحِمينَ
سزاوار به رحمتت اى مهربانترين مهربانان.

[Moamma]

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان

اِلهى اَذْهَلَنى عَنْ اِقامَةِ شُكْرِكَ تَتابُعُ طَوْلِكَ،وَاَعْجَزَنى عَنْ اِحْصآءِثَنآئِكَ
خدايا بخشش پى درپى تو انجام دادن سپاسگزاريت را از ياد من برد و ريزش فضل و احسانت مرا ازشمردن ثنا و ستايشت

فَيْضُ فَضْلِكَ، وَشَغَلَنى عَنْ ذِكْرِ مَحامِدِكَ تَرادُفُ عَوآئِدِكَ، وَاَعْيانى عَنْ
عاجز كرد و پشت سر هم آمدن نيكيهايت مرا از ذكر ستودنيهايت بازداشت و پياپى رسيدن نعمتهايت مرا از نشر دادن

نَشْرِ عَوارِفِكَ تَوالى اَياديكَ، وَ هذا مَقامُ مَنِ اعْتَرَفَ بِسُبُوغِ النَّعْمآءِ،
نيكوييهايت درمانده كرد و اين جا كه هستم جاى كسى است كه اعتراف به وفور نعمتهاى تو و

وَقابَلَها بِالتَّقْصيرِ، وَشَهِدَ عَلى نَفْسِهِ بِالاْهْمالِ وَالتَّضْييعِ، وَ اَنْتَ الرَّؤُفُ
در مقابل آنها به كوتاهى كردن خود دارد و به اهمال كارى و تلف كردن عمر خويش گواهى دهد و تو اى خداى با عطوفت

الرَّحيمُ الْبَّرُ الْكَريمُ، اَلَّذى لا يُخَيِّبُ قاصِديهِ، وَلا يَطْرُدُ عَنْ فِنآئِهِ امِليهِ،
و مهربان و نيكوكار و بزرگوارى كه روآورندگان بسويت رانوميد نسازى و آرزومندانت را از درگاهت نرانى،

بِساحَتِكَ تَحُطُّ رِحالُ الرّاجينَ، وَ بِعَرْصَتِكَ تَقِفُ امالُ الْمُسْتَرْفِدينَ، فَلا
اميدواران به آستانه تو بار اميد خود را بيندازند و آرزوهاى عطاخواهان به ميدان وسيع كرم تو توقف كنند پس

تُقابِلْ امالَنا بِالتَّخْييبِ وَالاْياسِ، وَ لا تُلْبِسْنا سِرْبالَ الْقُنُوطِ وَالاْبْلاسِ،
اى خدا تو آرزوهاى ما را با نوميدى و يأس روبه رو مگردان و جامه نااميدى و دل شكستگى بر ما مپوشان

اِلـهى تَصاغَرَ عِنْدَ تَعاظُمِ آلائِكَ شُكْرى، وَ تَضآئَلَ فى جَنْبِ اِكْرامِكَ
خدايا در برابر نعمتهاى بزرگت سپاسگزارى من كوچك است و در جنب اكرام و بزرگوارى تو

اِيّاىَ ثَنآئى وَنَشْرى، جَلَّلَتْنى نِعَمُكَ مِنْ اَنْوارِ الاْيمانِ حُلَلاً، وَضَرَبَتْ
ثنا وستايش من خُرد و ناقابل است نعمتهاى تو زيورهايى از انوار ايمان بر من پوشانده و ريزه كاريهاى

عَلَىَّ لَطآئِفُ بِرِّكَ مِنَ الْعِزِّ كِلَلاً، وَقَلَّدَتْنى مِنَنُكَ قَلائِدَ لا تُحَلُّ، وَ
نيكيت خيمه هايى از عزت برسرم زده و احسانهايت گردن بندهايى به گردنم انداخته كه باز نشود و

طَوَّقَتْنى اَطْواقاً لاتُفَلُّ، فَآلائُكَ جَمَّةٌ ضَعُفَ لِسانى عَنْ اِحْصآئِها،
طوقهايى بدان آويخته كه نگسلد، نعمتهاى بسيار تو زبان مرا از شمردنش ناتوان كرده

وَنَعْمآئُكَ كَثيرَةٌ قَصُرَ فَهْمى عَنْ اِدْراكِها فَضْلاً عَنِ اسْتِقْصآئِها، فَكَيْفَ لى
و بخششهاى فراوانت فهم مرا از ادراكش كوتاه كرده تا چه رسد به پى بردن به پايانش و با اين ترتيب من چگونه مى توانم

بِتَحْصيلِ الشُّكْرِ، وَشُكْرى اِيّاكَ يَفْتَقِرُ اِلى شُكْر، فَكُلَّما قُلْتُ لَكَ الْحَمْدُ،
تو را سپاسگزارى كنم و سپاسگزارى من احتياج به سپاسگزارى ديگرى دارد و هرگاه بگويم ستايش مخصوص توست

وَجَبَ عَلَىَّ لِذلِكَ اَنْ اَقُولَ لَكَ الْحَمْدُ، اِلهى فَكَما غَذَّيْتَنا بِلُطْفِكَ، وَ
براى اين جمله لازم است دوباره بگويم ستايش مخصوص توست خدايا چنانچه به لطف خويش ما را خوراك دادى

رَبَّيْتَنا بِصُنْعِكَ، فَتَمِّمْ عَلَيْنا سَوابِغَ النِّعَمِ، وَادْفَعْ عَنّا مَكارِهَ النِّقَمِ، وَآتِنا
و به پرورش خود پروريدى پس نعمتهاى فراوانت را بر ما كامل كن و ناگواريهاى سخت و بد را از ما دور كن و عطا كن به ما

مِنْ حُظُوظِ الدّارَيْنِ اَرْفَعَها وَاَجَلَّها، عاجِلاً وَآجِلاً، وَلَكَ الْحَمْدُ عَلى
از بهره هاى دو جهان برتر و بهترش را چه اكنون و چه در آينده و ستايش تو راست

حُسْنِ بَلائِكَ، وَسُبُوغِ نَعْمآئِكَ، حَمْداً يُوافِقُ رِضاكَ، وَيَمْتَرِى الْعَظيمَ
براى آزمايش نيكويت و نعمتهاى فراوانت ستايشى كه برابر خشنوديت باشد و احسان و بخشش بزرگ تو

مِنْ بِرِّكَ وَ نَداكَ، يا عَظيمُ يا كَريمُ، بِرَحْمَتِكَ يا اَرْحَمَ الرّاحِمينَ.
را به سوى ما جلب كند اى بزرگ و اى بزرگوار به رحمتت اى مهربانترين مهربانان.

[Moamma]

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان

اِلـهى اِنْ كانَ قَلَّ زادى فِى الْمَسيرِ اِلَيْكَ، فَلَقَدْ حَسُنَ ظَنّى بِالتَّوَكُّلِ
خدايا اگر توشه ام براى پيمودن راه بسوى تو اندك است ولى گمانم به توكل و اعتمادبر تو نيكوست

عَلَيْكَ، وَاِنْ كانَ جُرْمى قَدْاَخافَنى مِنْ عُقُوبَتِكَ، فَاِنَّ رَجآئى قَدْ اَشْعَرَنى
و اگر جرم و گناهم مرا از كيفر تو ترسناك كرده ولى اميدم به من نويد ايمنى از

بِالاْمْنِ مِنْ نِقْمَتِكَ، وَاِنْ كانَ ذَنْبى قَدْ عَرَضَنى لِعِقابِكَ، فَقَدْ اذَنَنى حُسْنُ
انتقامت را مى دهد و اگر گناهم مرا در سر راه كيفرت قرار داده ولى اعتماد خوبى كه به تو دارم مرا به

ثِقَتى بِثَوابِكَ، وَاِنْ اَنامَتْنِى الْغَفْلَةُ عَنِ الاْسْتِعْدادِ لِلِقآئِكَ، فَقَدْ نَبَّهَتْنِى
پاداش نيكت آگاه كرده و اگر غفلت مرا از آمادگى براى شرفيابى درگاهت به خواب عميقى فرو برده ولى معرفت و

الْمَعْرِفَةُ بِكَرَمِكَ وَ الائِكَ، وَاِنْ اَوْحَشَ ما بَيْنى وَبَيْنَكَ فَرْطُ الْعِصْيانِ
آگاهى از كرم و بخششهايت مرا بيدار كرده و اگر زياده روى در نافرمانى و سركشى ميان من و تو را تيره ساخته

وَالطُّغْيانِ،فَقَدْ انَسَنى بُشْرَى الْغُفْرانِوَالرِّضْوانِ، اَسْئَلُكَ بِسُبُحاتِوَجْهِكَ،
ولى مژده آمرزش و خشنود شدنت مرا به همدمى و انس با تو كشانده از تو خواهم به تابشهاى جمالت

وَبِاَنْوارِ قُدْسِكَ، وَاَبْتَهِلُ اِلَيْكَ بِعَواطِفِ رَحْمَتِكَ وَلَطآئِفِ بِرِّكَ، اَنْ تُحَقِّقَ
و به انوار ذات مقدست و زارى كنم به درگاهت براى جلب عواطف مِهرت و دقايق احسانت كه حقيقت بخشى

ظَنّى بِما اُؤَمِّلُهُ مِنْ جَزيلِ اِكْرامِكَ، وَجَميلِ اِنْعامِكَ فِى الْقُرْبى مِنْكَ،
به گمانم در آنچه از تو آرزومندم از بخشش فراوان و احسان نيكو در مورد تقرب به تو

وَالزُّلْفى لَدَيْكَ، وَالتَّمَتُّعِ بِالنَّظَرِ اِلَيْكَ، وَها اَ نَا مُتَعَرِّضٌ لِنَفَحاتِ رَوْحِكَ
و نزديكى به حضرتت و بهره مند شدن از تماشاى جمالت و اينك من خود را در معرض نسيم جانبخش

وَعَطْفِكَ، وَمُنْتَجِعٌ غَيْثَ جُودِكَ وَلُطْفِكَ، فآرٌّ مِنْ سَخَطِكَ اِلى رِضاكَ،
لطف و توجهت درآورده و خواهان باران جود و احسانت هستم و از خشمت به سوى خشنوديت گريخته

هارِبٌ مِنْكَ اِلَيْكَ، راج اَحْسَنَ ما لَدَيْكَ، مُعَوِّلٌ عَلى مَواهِبِكَ، مُفْتَقِرٌ اِلى
و از خودت بدرگاه خودت فرار كرده ام و اميد بهترين چيزى را كه نزد توست دارم و بر بخششهاى تو توكل كرده ام و نيازمند سرپرستى توام

رِعايَتِكَ، اِلـهى ما بَدَاْتَ بِهِ مِنْ فَضْلِكَ فَتَمِّمْهُ، وَما وَهَبْتَ لى مِنْ كَرَمِكَ
خدايا بدانچه از فضل خود درباره من دست زدى به پايانش رسان و آنچه از كرمت بر من بخشيدى آن را

فَلا تَسْلُبْهُ، وَما سَتَرْتَهُ عَلَىَّ بِحِلْمِكَ فَلا تَهْتِكْهُ، وَما عَلِمْتَهُ مِنْ قَبيحِ
از من مگير و آنچه را به بردبارى خويش بر من پوشانده اى آشكارش مكن و كارهاى زشتى را كه من انجام داده ام

فِعْلى فَاغْفِرْهُ، اِلـهى اِسْتَشْفَعْتُ بِكَ اِلَيْكَ، وَاسْتَجَرْتُ بِكَ مِنْكَ، اَتَيْتُكَ
برايم بيامرز خدايا خودت را به درگاهت شفيع آورم و از تو به خودت پناه برم به درگاهت آمده ام

طامِعاً فى اِحْسانِكَ، راغِباً فِى امْتِنانِكَ، مُسْتَسْقِياً وابِلَ طَوْلِكَ،
در حالى كه آزمندم به احسانت مشتاقم به دريافت بخششت تشنه ام به باران رحمتت

مُسْتَمْطِراً غَمامَ فَضْلِكَ، طالِباً مَرْضاتَكَ، قاصِداً جَنابَكَ، وارِداً شَريعَةَ
باران جويم از ابر فضل و احسانت جوياى اسباب خشنوديت هستم و عازم تشرف به آستانت گشته ام در جويبار عطايت

رِفْدِكَ، مُلْتَمِساً سَنِىَّ الْخَيْراتِ مِنْ عِنْدِكَ، وافِداً اِلى حَضْرَةِ جَمالِكَ،
وارد گشته و خواهشمند بهترين نيكيهاى تو هستم بار نياز به درگاه حضرت تو فرود آورده

مُريداً وَجْهَكَ، طارِقاً بابَكَ، مُسْتَكيناً لِعَظَمَتِكَ وَجَلالِكَ، فَافْعَلْ بى ما
و ذات تو را خواهانم كوبنده ام در رحمتت را و خوارم در برابر عظمت و جلالت پس انجام ده درباره ام

اَنْتَ اَهْلُهُ مِنَ الْمَغْفِرَةِ وَالرَّحْمَةِ، وَلا تَفْعَلْ بى ما اَ نَا اَهْلُهُ مِنْ الْعَذابِ
آنچه را تو شايسته آنى از آمرزش و مهربانى و انجام مده درباره ام آنچه را من سزاوار آنم از عذاب

وَالنِّقْمَةِ، بِرَحْمَتِكَ يا اَرْحَمَ الرّاحِمينَ.
و انتقام به مهربانيت اى مهربانترين مهربانان.