دردو دل با امام زمان (عج) – 552 روز پیش

[صدیقه]

دل نوشته ها...

عصر یک جمعهء دلگیر، دلم گفت بگویم بنویسم که چرا عشق به انسان نرسیده است؟چرا آب به گلدان نرسیده است؟چرا لحظهء باران نرسیده است؟ وهر کس که در این خشکی دوران به لبش جان نرسیده است، به ایمان نرسیده است و غم عشق به پایان نرسیده است. بگو حافظ دلخسته زشیراز بیاید بنویسد که هنوزم که هنوز است چرا یوسف گمگشته به کنعان نرسیده است ؟چرا کلبه احزان به گلستان نرسیده است؟دل عشق ترک خورد، گل زخم نمک خورد، زمین مرد، زمان بر سر دوشش غم و اندوه به انبوه فقط برد،فقط برد، زمین مرد، زمین مرد ،خداوند گواه است،دلم چشم به راه است، و در حسرت یک پلک نگاه است، ولی حیف نصیبم فقط آه است و همین آه خدایا برسد کاش به جایی، برسد کاش صدایم به صدایی...
عصر این جمعه دلگیر وجود تو کنار دل هر بیدل آشفته شود حس، تو کجایی گل نرگس؟به خدا آه نفس های غریب تو که آغشته به حزنی است زجنس غم و ماتم، زده آتش به دل عالم و آدم مگر این روز و شب رنگ شفق یافته در سوگ کدامین غم عظمی به تنت رخت عزا کرده ای؟ ای عشق مجسم! که به جای نم شبنم بچکد خون جگر دم به دم از عمق نگاهت. نکند باز شده ماه محرم که چنین می زند آتش به دل فاطمه آهت به فدای نخ آن شال سیاهت به فدای رخت ای ماه! بیا صاحب این بیرق و این پرچم و این مجلس و این روضه و این بزم توئی ،آجرک الله!عزیز دو جهان یوسف در چاه ،دلم سوخته از آه نفس های غریبت دل من بال کبوتر شده خاکستر پرپرشده، همراه نسیم سحری روی پر فطرس معراج نفس گشته هوایی و سپس رفته به اقلیم رهایی، به همان صحن و سرایی که شما زائر آنی و خلاصه شود آیا که مرا نیز به همراه خودت زیر رکابت ببری تا بشوم کرب و بلایی، به خدا در هوس دیدن شش گوشه دلم تاب ندارد ،نگهم خواب ندارد، قلمم گوشه دفتر غزل ناب ندارد، شب من روزن مهتاب ندارد، همه گویند به انگشت اشاره مگر این عاشق بیچارهء دلدادهء دلسوخته ارباب ندارد...تو کجایی؟ تو کجایی شده ام باز هوایی،شده ام باز هوایی...
گریه کن ،گریه وخون گریه کن آری که هر آن مرثیه را خلق شنیده است شما دیده ای آن را و اگر طاقتتان هست کنون من نفسی روضه ز مقتل بنویسم، و خودت نیز مدد کن که قلم در کف من همچو عصا در ید موسی بشود چون تپش موج مصیبات بلند است، به گستردگی ساحل نیل است، و این بحر طویل است وببخشید که این مخمل خون بر تن تبدار حروف است که این روضهء مکشوف لهوف است، عطش بر لب عطشان لغات است و صدای تپش سطر به سطرش همگی موج مزن آب فرات است، و ارباب همه سینه زنان کشتی آرام نجات است ،ولی حیف که ارباب «قتبل العبرات» است، ولی حیف که ارباب«اسیر الکربات» است، ولی حیف هنوزم که هنوز است حسین ابن علی تشنهء یار است و زنی محو تماشاست زبالای بلندی، الف قامت او دال و همه هستی او در کف گودال و سپس آه که «الشّمرُ ...»خدایا چه بگویم «که شکستند سبو را وبریدند ...» دلت تاب ندارد به خدا با خبرم می گذرم از تپش روضه که خود غرق عزایی، تو خودت کرب و بلایی، قسمت می دهم آقا به همین روضه که در مجلس ما نیز بیایی، تو کجایی ... تو کجایی...

[صدیقه]

دل من زچشم مستت هوس نگاه دارد
تو گدای ره نشین بین چه طلب ز شاه دارد

به گدای ره نشینت نظری ز مرحمت کن
سیه است رویش اما دل عذر خواه دارد

چو به زلف تو بندم بسپار زلف خود را
که دل شکستگان را مشکن گناه دارد

[صدیقه]

[صدیقه]

به نام او که خالق یاس و نرگس است
یارب المهدی بحق المهدی اشف صدرالمهدی بظهورالحجهٔ
ای روح دعا سلام!
مهدی جان هزاران بهار و خزان گذشت ونیامدی.سالهاست نگاهم پشت پنجره ای که متعلق به فرداست قاب گردیده و گرد وغبار هجران بر آن سایه افکنده ،عمری است که برای آمدنت بی قرارم،یا بن الزهرا ببین از فراقت سخت بارانیم ،ببین ثانیه ها از هجر تو بغض کرده وبه هق هق افتاده اند.
آقا جان!
حیف نیست دیده را شوق وصال باشد ولی فروغ دیده نباشد،بیا و قرار دل بیقرارم شو،بیا وصداقت آینه را به زلال آبی نگا هت پیوند بزن،بیا تا سر به دامانت بگذارم وعقده های چندین ساله ام را باز گو کنم،تو که معنای سبز لحظه هایی بیا ،توکه ترنم الطاف حق تعالی بیا،بیا که از هجرت چون اسپندی برآتشم.

[صدیقه]

یوسف فاطمه!
کی طنین دلنواز انا بقیهٔالله تو از کعبه مقصود جانها را معطر می نماید ،کی کعبه به خود می بالد وزمین برقامت دلربایت طواف عشق می گزاردوجان در سعی وصفای نگاه تو محرم می شود ومناسک حج وقربان را بجای می آورد.
برای آمدنت تمام دلهای عشاق دنیا را به ضریح چشمهای قشنگ وعباس گونه ات گره زده ایم .
آقا جان!
برای آن لحظه که سبز پوش با پرچم یا لثارات الحسین در انتهای این افق غباری بپا می شود وتو با ذوالفقار حیدر وسوار بر اسب سفید قصه ها می آیی ،لحظه ها را به دست باد می سپارم،بگذار صادقانه بگویم که کهن سال ترین آرزوی دلم آرزوی وصال توست،آرزویی که برای به دست آوردنش تمام کلافهای عمرم را به بازار معشوق فروشان برده ام وخودم را در جرگه خریداران یوسف زهرا قرار داده ام

[صدیقه]

نازنینم !
تو زیباترین دلیل برای شب های قدر وشب زنده داری های منی،تو ضیاعین ودلیل امن یجیب منی.دلم برای ورود هر عشقی غیر از عشق تو بن بست است ودیده ام جز برای فراق تو نمی بارد.بیا که هجر تو آیه ان عذابی لشدید را تفسیر می کند.
آقاجان!
بحق کوچه وچادر خاکی بیا ،بیا که سید علی ما تنهاست وچاهی ندارد که غصه هایش را با او درمیان بگذارد،بیاو رأس سبز شاپرکهایی باش که در جستجوی قبر یاس سرگردان کوچه های هاشمیند.
ای پیداترین پنهان من!
تا تو بیایی مروارید چشمانم را برای سلامتی ات صدقه می دهم وبرای آمدنت روزه سکوت می گیرم وبا جام وصال تو افطار می کنم،نذر کرده ام که بیایی تا جان شیرین را فرش قدمهایت نمایم .پس بیا که نذر خود را ادا کنم.
در نبود تو جام تلخ فراق را سر می کشم وسر به دوش هجران می نهم وبرای آمدنت دعا می کنم.
به خدای کعبه می سپارمت و سبدسبد نرگس ویاس چشم به راهت می کنم....... اللهم عجل لولیک الفرج

[صدیقه]

دوست دارم كه يك شب جمعه صبح گردد به رسم خوش عهدي

ناگهان بشنوم ز سمت حجاز نغمه دلكش انا المهدي


در ميان كوچه و بازار بنگرم خلق را همه دلشاد

خنده بر لب به يكدگر گويند: آمد آقاي ما مباركباد

[صدیقه]

آقا اجازه! خسته ام از اين همه فريب،
از هاي و هوي مردم اين شهر نا نجيب.

آقا اجازه! پنجره ها سنگ گشته اند،
ديوارهاي سنگي از کوچه بي نصيب.

آقا اجازه! باز به من طعنه مي زنند
عاشق نديده هاي پر از نفرت رقيب.

«شيرين»ي وجود مرا «تلخ» مي کنند
«فرهاد»هاي کينه پرست پر از فريب!

آقا اجازه! «گندم» و «حوا» بهانه بود،
«آدم» نمي شويم! بيا: ماجراي «سيب»!

باشد! سکوت مي کنم اما خودت ببين..!
آقا اجازه! منتظرند اينهمه غريب....

آقا اجازه! اين دو سه خط را خودت بخوان!
قبل از هجوم سرزنش و حرف ديگران

آقا اجازه! پشت به من کرده قلبتان
ديگر نمي دهد به دلم روي خوش نشان!

قصدم گلايه نيست، اجازه! نه به خدا!
اصلا به اين نوشته بگوييد «داستان»

من خسته ام از آتش و از خاک، از زمين
از احتمال فاجعه، از آخرالزمان!

آقا اجازه! سنگ شدم، مانده در کوير
باران بيار و باز بباران از آسمان

- اهل بهشت يا که جهنم؟ خودت بگو!
- آقا اجازه! ما که نه در اين و نه در آن!

«يک پاي در جهنم و يک پاي در بهشت»
يا زير دستهاي نجيب تو در امان!

آقا اجازه!............................
.......................................!

باشد! صبور مي شوم اما تو لااقل
دستي براي من بده از دورها تکان...