دردو دل با خدا.............. – 549 روز پیش

[صدیقه]

مناجاتنامه ......

خداي من !!!

اي تنها اميد من ...

اگر به واسطه گناهانم لطف و كرمت را از من دريغ داري باز هم به درگاه پر لطف تو مي آيم ...

آنقدر به آستانت سر مي سايم كه تمام ذرات وجودم چون خاكستري سوزان در فضا پراكنده شوند ...

آنقدر نام ملكوتي ات را صدا ميزنم كه آسمان و زمين با من همنوا شوند و نام كبريايي ات را فرياد كنند ...

و آنقدر به در درگاهت مي مانم تا شايد لذت اجابت را به كام من بنشاني !!!

[صدیقه]

اگر روزی دلم گرفت یادم باشد که خدا با من است
که فرشته ها برایم دعا میخوانند
که ستاره ها شب را برایم روشن خواهند کرد
اگر روزی دلم گرفت
یادم باشد که خدا با من است
همین نزدیکی
و من تنها نخواهم ماند......

[صدیقه]

الهی! ما همه بیچاره ایم و تنها تو چاره ای ٬ ما همه هیچ کاره ایم و تنها تو کاره ای.

[صدیقه]

یا رب .....
دل دردمند عاشق زمحبت تو خون شد
نه کشی به تیغ هجرت نه به وصل می رسانی

سالها است که بر من بینوا صبحی گذشت وشامی .....
از کوی آن دلبر با وفا نه قاصدی ، نه سلامی.... نه نامه ای ، نه پیامی.....
ندانم به این قالب بی روح صبر ایوب داده شده یا عمر نوح وعده شده؟؟!!!!.....
به بیداری انتظار میکشم ، خبری نمی شنوم...
می خوابم ، اثری نمی بینم....
هر طرف میروم به جایی نمی رسم ، از هر که میپرسم نشانی نمی یابم......
چه کنم ؟؟!!!....

تلخ تر از فرقت تو هیچ نیست
بی پناهت غیر پیچاپیچ نیست
چون تو ندهی راه جان ،خود برده گیر
جان که بی تو زنده باشد ، مرده گیر

[صدیقه]

خدایا به ذلت مران از درم

که صورت نبندد دری دیگرم

ور از جهل غایب شدم روز چند

کنون کامدم در به روی نبند

فقیرم به جرم گناهم مگیر

غنی را ترحم بود بر فقیر

چرا باید از ضعف حالم گریست

اگر من ضعیفم پناهم قوی است

خدایا ! به غفلت شکستیم عهد

چه زور آورد با قضا دست جهد ؟

چه برخیزد از دست تدبیرمان ؟

همین نکته بس عذر تقصیر ما

[صدیقه]

خدایا !
به قلبهای ما بیا و نگذار در این زندگی مادی قلبهامون سیاه بشوند
خدایا !
قدرت شکستن "من" مان را بده
خدایا !
کاری کن که نورت هرگز از دل ما پاک نشود.

خدایا !
دوستت داریم و کمک کن هر کسی بنا به روش خودش تو رو ستایش کند و بهت نزدیک بشه .
خدایا !
و دیگر اینکه تو میدانی و ما هیچ ...

[صدیقه]

پیش از اینها فکر می‌کردم خدا
خانه‌ای دارد کنارابرها
مثل قصر پادشاه قصه‌ها
خشتی از الماس و خشتی ازطلا
پایه‌های برجش از عاج و بلور
بر سر تختی نشستهبا غرور
ماه ، برق کوچکی از تاج او
هر ستاره، پولکی از تاجاو
اطلس پیراهن او، آسمان
نقش روی دامن او،کهکشان
رعد و برق شب، طنین خنده‌اش
سیل و توفان ، نعرهتوفنده‌اش
دکمه پیراهن او، آفتاب
برق تیغ خنجر او،ماهتاب
هیچکس از جای او آگاه نیست
هیچکس را در حضورشراه نیست
پیش از اینها خاطرم دلگیر بود
از خدا در ذهنم اینتصویر بود
آن خدا بی‌رحم بود و خشمگین
خانه‌اش در آسمان،دور از زمین
بود، اما میان ما نبود
مهربان و ساده و زیبانبود
در دل او دوستی جایی نداشت
مهربانی هیچ معنایینداشت
هرچه می پرسیدم، از خود، از خدا
از زمین، از آسمان،از ابرها
زود می‌گفتند: این کار خداست
پرس و جو از کار اوکاری خطاست
هرچه می‌پرسی، جوابش آتش است
آب اگر خوردی، عذابشآتش است
تا ببندی چشم، کورت می‌کند
تا شدی نزدیک، دورتمی‌کند
کج گشودی دست، سنگت می‌کند
کج نهادی پای، لنگتمی‌کند
تا خطا کردی، عذابت می‌کند
در میان آتش، آبت می‌کند
باهمین قصه، دلم مشغول بود
خوابهایم خواب دیو و غولبود
خواب می‌دیدم که غرق آتشم
در دهان شعله‌هایسرکشم
در دهان اژدهایی خشمگین
بر سرم باران گرزآتشین
محو می‌شد نعرهایم، بی صدا
در طنین خنده‌ی خشم خدا ...
نیت من، در نماز و در دعا
ترس بود و وحشت از خشمخدا
هرچه می‌کردم همه از ترس بود
مثل از بر کردن یک درسبود
سخت، مثل حل صدها مسئله
تلخ، مثل خنده‌ایبی‌حوصله
مثل تکلیف ریاضی سخت بود
مثل صرف فعل ماضی سخت بود
تا که یک شب دست در دست پدر
راه افتادم به قصدیک سفر
درمیان راه، در یک روستا
خانه‌ای دیدیم‌، خوب وآشنا
زود پرسیدم: پدر، اینجا کجاست ؟
گفت: اینجا خانه‌یخوب خداست
گفت: اینجا می‌شود یک لحظه ماند
گوشه‌ای خلوت،نمازی ساده خواند
با وضویی دست و رویی تازه کرد
با دل خود، گفت وگویی تازه کرد
گفتمش، پس آن خدای خشمگین
خانه‌اش اینجاست؟ اینجا،در زمین؟
گفت: آری، خانه‌ی او بی‌ریاست
فرش‌هایش از گلیم وبوریاست
مهربان و ساده و بی‌کینه است
مثل نوری دردلآیینه است
عادت او نیست خشم و دشمنی
نام او نور و نشانشروشنی
خشم، نامی از نشانی‌های اوست
حالتی از مهربانی‌هایاوست
قهر او از آشتی، شیرین‌تر است
مثل قهر مهربان مادراست
دوستی را دوست، معنی می‌دهد
قهر هم با دوست، معنیمی‌دهد
هیچ کس با دشمن خود، قهر نیست
قهر او هم یک نشاناز دوستی است...
تازه فهمیدم خدایم، این خداست
این خدای مهربان وآشناست
دوستی، ازمن به من نزدیک‌تر
از رگ گردن به مننزدیک‌تر
آن خدای پیش از این را باد برد
نام او را هم دلماز یاد برد
آن خدا مثل خیال و خواب بود
چون حبابی، نقش روی آببود
می‌توانم بعد از این‌، با این خدا
دوست باشم، دوست،پاک و بی‌ریا
می‌توان با این خدا پرواز کرد
سفره‌ی دل را برایشباز کرد
می‌توان درباره‌ی گل حرف زد
صاف و ساده، مثل بلبلحرف زد
چکه چکه مثل باران راز گفت
با دو قطره‌، صدهزاران راز گفت
می‌توان با او صمیمی حرف زد
مثل یاران قدیمی حرفزد
می‌توان تصنیفی از پرواز خواند
با الفبای سکوت آوازخواند
می‌توان مثل علف‌ها حرف زد
با زبانی بی‌الفبا حرفزد
می‌توان درباره هر چیز گفت
می‌توان شعری خیال انگیزگفت...

زنده یاد قیصر امین پور

[صدیقه]

الهی :
مارا از آرامش ملکوتی خود بهره مند ساز و به ما قدرتی بخش که به جای کینه عشق بورزیم
در برابر زخم زبان گذشت نشان دهیم
هنگام شک و تردید ایمان را به یاری بگیریم
و هنگام نومیدی خدای را به یاد آوریم
به تاریکی روشنایی هدیه کنیم و به جای اندوه ، شادی بیافرینیم

خدایا :
ما را یـــاری کن مهر بورزیم بی آنکه تـــــوقع مهر داشته باشیم
و یاری برسانیم بی آنکه تـــــوقع یاری داشتـه باشیم و دریابیم که محبت زائیده ی محبت است و گـــــــذشت نتیجه گذشت و مــــو هبتهای الهی ( عقل ، وجدان ، عشق ) سر منشا زندگی جاودان است.