//"" یک شعر برای خدا بگو ""// – 287 روز پیش

[ملیکه]

اگر با زبان شعر بخواهی با خدا صحبت کنی چه به او می گفتی ؟

[ملیکه]

شعري زيبا در مورد خدا

پيش از اينها فکر مي کردم که خدا

خانه اي دارد کنار ابرها

مثل قصر پادشاه قصه ها

خشتي از الماس خشتي از طلا

پايه هاي برجش از عاج و بلور

بر سر تختي نشسته با غرور

ماه برف کوچمي از تاج او

هر ستاره، پولکي از تاج او

اطلس پيراهن او، آسمان

نقش روي دامن او، کهکشان

رعدو برق شب، طنين خنده اش

سيل و طوقان، نعره توفنده اش

دکمه ي پيراهن او، آفتاب

برق تيغ خنجر او مهتاب

هيچ کس از جاي او آگاه نيست

هيچ کس را در حضورش راه نيست

بيش از اينها خاطرم دلگير بود

از خدا در ذهنم اين تصوير بود

آن خدا بي رحم بود و خشمگين

خانه اش در آسمان، دور از زمين

بود، اما در ميان ما نبود

مهربان و ساده و زيبا نبود

در دل او دوست جايي نداشت

مهرباني هيچ معنايي نداشت

هر چه مي پرسيدم، از خود، از خدا

از زمين، از آسمان، از ابرها

زود مي گفتند: اين کار خداست

پرس وجو از کار او کاري خداست

هرچه مي پرسي، جوابش آتش است

آب اگر خوردي، عذايش آتش است

تا ببندي چشم، کورت مي کند

تا شدي نزديک، دورت مي کند

کج گشودي دست، سنگت مي کند

کج نهادي پاي، لنگت مي کند

با همين قصه، دلم مشغول بود

خواب هايم خواب ديو و غول بود

خواب مي ديدم که غرق آتشم

در دهان اژدهاي سرکشم

در دهان اژدهاي خشمگين

بر سرم باران گرز آتشين

محو مي شد نعرهايم، بي صدا

در طنين خنده اي خشم خدا

نيت من، در نماز و در دعا

ترس بود و وحشت از خشم خدا

هر چه مي کردم، همه از ترس بود

مثل از بر کردن يک درس بود

مثل تمرين حساب و هندسه

مثل تنبيه مدير مدرسه

تلخ، مثل خنده اي بي حوصله

سخت، مثل حل صدها مسئله

مثل تکليف رياضي سخت بود

مثل صرف فعل ماضي سخت بود

تا که يک شب دست در دست پدر

راه افتادم به قصد يک سفر

در ميان راه، در يک روستا

خانه اي ديدم، خوب و آشنا

زود پرسيدم: پدر، اينجا کجاست؟

گفت اينجا خانه ي خوب خداست

گفت: اينجا مي شود يک لحظه ماند

گوشه اي خلوت، نماز ساده خواند

با وضويي، دست و رويي تازه کرد

با دل خود، گفتگويي تازه کرد

گفتمش، پس آن خداي خشمگين

خانه اش اينجاست؟ اينجا، در زمين؟

گفت: آري، خانه اي او بي رياست

فرش هايش از گليم و بورياست

مهربان و ساده و بي کينه است

مثل نوري در دل آيينه است

عادت او نيست خشم و دشمني

نام او نور و نشانش روشني

خشم نامي از نشاني هاي اوست

حالتي از مهرباني هاي اوست

قهر او از آشتي، شيرين تر است

مثل قهر مادر مهربان است

دوستي را دوست، معني مي دهد

قهر هم با دوست معني مي دهد

هيچکس با دشمن خود، قهر نيست

قهر او هم نشان دوستي ست

تازه فهميدم خدايم، اين خداست

اين خداي مهربان و آشناست

دوستي، از من به من نزديکتر

آن خداي پيش از اين را باد برد

نام او را هم دلم از ياد برد

آن خدا مثل خواب و خيال بود

چون حبابي، نقش روي آب بود

مي توانم بعد از اين، با اين خدا

دوست باشم، دوست، پاک و بي ريا

سفره ي دل را برايش باز کنم

مي توان درباره ي گل حرف زد

صاف و ساده، مثل بلبل حرف زد

چکه چکه مقل باران راز گفت

با دو قطره، صد هزاران راز گفت

مي توان با او صميمي حرف زد

مثل باران قديمي حرف زد

مي توان تصنيفي از پرواز خواند

با الفباي سکوت آواز خواند

مي توان مثل علف ها حرف زد

با زباني بي الفبا حرف زد

مي توان درباره ي هر چيز گفت

مي توان شعري خيال انگيز گفت

مثل اين شعر روان و آشنا:

پيش از اينها فکر مي کردم خدا…

[ملیکه]

پروردگارا! عطایم فرما
شجاعت و امید برای هر روز از زندگیم،
ایمان تا در طول راه هدایتم کند،
درک ومنطق
و متانت برای قبول آنچه زندگی نثارم می کند.


...

[ملیکه]

پس از اينها خداى فردا اعلم
ميان آسمان بشكافت از هم

به انواع فرته داد منزل
كه بگذارند طاعت جمله از دل

ادا خيل ملك حق عبادت
نمايند از ره فور و سعادت

يكى از سجده بر محراب ابروش
يكى گرديده محو روى نيكوش

يكى با ياد قدش بسته قامت
يكى اندر ركوعش تا قيامت

يكى حمد و ثتايش كرده تصريح
زبان آن يكى گويا به تسبيح

ز قيد ماديت جمله رسته
مگردند هيچ يك از كار خسته

نيابد خواب در چشمانشان راه
برى از سهوشان شد قلب آگاه

بدهاشان ز سستى ها به دور است
بشر را رخوت و سستى رور است

يكى دسته امين وحى حقند
كه بر اين كار نيكو مستحقند

شده يعضى زبان حى داور
به ره عصرى به سوى يك پيمبر

از آن يك دسته هم با بشر شد
بشر را كاتب از هر خير و شر شد

دگر بعضى جنان را گشته دربان
يكى خازن شد آن يك گشت رضوان

وز آنـان خـلقـشـان بـعـضـى عـظـيـم اسـت
كـه دل از فكر خلقتشان دو نيم است

دو پايش در زمين هفتمين است
سرش بالاتر از عرش برين است

دو دوش از مـشـرق و مـغـرب گـذشـتـه
بـديـن هـيـبـت زبـيـمـش گل سرشته

بـه زيـر افـكـنـده سـر از هـيـبـت حـق
شـده مـحـو جمال حق مطلق

بـه بـال عـجـز پـيـچـيـده بـدن را
چـو ديـده اسـت او جلال ذوالمنن را

مر اين افرشتگان با خيل ديگر
نباشندى به يك مرآ و منظر

حجاب عزت و استاد قدرت
كشيده بين آنان حق ز سطوت

خداى خويشتن را در نصور
نيارند و به دورند از تدبر

ز فرط علم بر ذات خداوند
به خاطر مثلى از بهرش نيارند

صفات ممكنى بر ذات واجب
نمى سازند جارى از مواهب

كـه در حـد و مـكـان حـق نـيـسـت مـحـدود
نـظـيـر و مثل بهرش نيست موجود

[محمد]

قلب من
قالی خداست
تاروپودش از پر فرشته هاست
پهن کرده او دل مرا
در اتاق کوچکی در آسمان خراش آفتاب
برق می زند
قالی قشنگ و نو نوار من
از تلاش آفتاب

شب که می شود، خدا
روی قالی دلم
راه می رود
ذوق می کنم، گریه می کنم
اشک من ستاره می شود
هر ستاره ای به سمت ماه می رود
یک شبی حواس من نبود
ریخت روی قالی دلم
شیشه ای مرکّب سیاه
سال هاست مانده جای آن
جای لکه های اشتباه

ای خدا به من بگو
لکه های چرک مرده را کجا
خاک می کنند؟
از میان تاروپود قلب
جای جوهر گناه را چطور
پاک می کنند؟
آه
از این همه گناه و اشتباه
آه نام دیر تو است
آه بال می زند به سوی تو
کبوتر تو است

قلب من دوباره تند تند می زند
مثل اینکه باز هم خدا
روی قالی دلم، قدم گذاشته
در میان رشته های نازک دلم
نقش یک درخت و یک پرنده کاشته
قلب من چقدر قیمتی است
چون که قالی ظریف و دست باف اوست
این پرنده ای که لای تاروپود آن نشسته است
هدهد است
می پرد به سوی قله های قاف دوست...

[ستایش]

محمدوملیکه عزیزنوشته هاتون خیلی جالب بود.ممنون