[Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]

اسلام براى ورود به منزل و خروج از آن آداب مهمى دارد كه رعايت آن آداب بر هر فرد مسلمانى لازم است.

اميرالمؤمنين عليه السلام مى‏فرمايد:
هرگاه يكى از شما داخل در خانه خود شد، بر اهل خانه سلام كند، اگر نبودند، بگويد: سلام بر ما از جانب پروردگار و نيز سوره اخلاص را بخواند كه زُداينده فقر است‏ ۔

در روايت مهمى آمده:
وقتى قصد خروج از منزل كردى بگو:
بِسْمِ اللّهِ وَلا حَوْلَ ولا قُوَّةَ إِلّا بِاللّهِ تَوَكَّلْتُ عَلَى اللّهِ‏ «1».
به نام خداوند هيچ قدرت و قوتى نيست مگر با كمك خداوند، واگذار مى‏كنم كارهايم را بر خدا.
چون گفتى: «بسم اللّه»، ملكى مى‏گويد: راهنمايى شدى، چون گفتى: «لا حول و لا قوة الا باللّه»، مى‏گويد: از هر شرى حفظ شدى، چون گفتى: «توكلت على اللّه»، مى‏گويد. خداوند تو را كفايت كرد؛ در اين حال است كه شيطان مى‏گويد: چه كنم با بنده‏اى كه راهنمايى شده و حفظ گرديده و او را كفايت كرده‏اند.
سپس «قل هو اللّه» را از جانب راست و چپ و روبرو و پشت سر و بالاى سر و زير پا بخوان كه در تمام روز در امان خدا باشى.

و وقتى وارد منزل شدى، بر اهل بيت خود سلام كن، اگر نبودند بگو:
بِسْمِ اللّهِ وَبِاللّهِ وَالسَّلامُ عَلى‏ رَسُولِ اللّهِ وَالسَّلامُ عَلَيْنا وَعَلى‏ عِبادِ اللّهِ الصَّالِحينَ‏ «2».
به نام خداوند و سلام و درود بر فرستاده خداوند، و سلام و درود بر ما و بر بندگان صالح خدا.
در جميع برنامه‏هايت تقوا پيشه كن، خلقت را نيكو گردان، در معاشرت با بزرگ و كوچك جانب اعتدال را رعايت كن، با اهل علم و دين متواضع باش، با آن كسى كه در يد قدرت توست مدارا كن، با برادران ايمانى هم پيمان باش، در قضاى‏ حاجت و حل مشكل آنان سرعت به خرج بده. از غيبت و سخن چينى و سوء خلق با زن و فرزندت بپرهيز، با همسايه نيكى كن كه خداوند از تو نسبت به همسايه مى‏پرسد!

از پيامبر عزيز اسلام صلى الله عليه و آله آمده:
خدا مرا به همسايه سفارش كرد، در حدى كه گمان بردم از من ارث مى‏برد «3»!

امام صادق عليه السلام فرمود:
كسى كه وقت خروج از منزل، ده بار «قل هو اللّه» را بخواند در حفظ و مراقبت خداست تا برگردد «4».

امام رضا عليه السلام مى‏فرمايد:
پدرم هرگاه از منزل خارج مى‏شد، مى‏گفت:
بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ خَرَجْتُ بِحَوْلِ اللّهِ وَقُوَّتِهِ لا بِحَوْلٍ مِنّى وَلَا قُوَّتي بَلْ بِحَوْلِكَ وَقُوَّتِكَ يا رَبِّ مُتَعَرَّضاً لِرِزْقِكَ فَأْتِني بِهِ في عافِيَةٍ «5».
به نام خدا كه رحمتش بسيار و مهربانى‏اش هميشگى است، خارج شدم به قوت و نيروى خداوند نه به قدرت و نيروى خويش بلكه به قدرت و نيروى تو اى پروردگارم روزى‏ات را خواستارم، آن را در همين عافيت به من عنايت كن.

امام رضا عليه السلام از پدرش از حضرت صادق عليه السلام نقل مى‏كند:
هرگاه از منزلت بيرون رفتى بگو:
بِسْمِ اللّهِ تَوَكَّلْتُ عَلَى اللّهِ ما شاءَ اللّهُ لا قُوَّةَ إلّابِاللّهِ اللّهُمَّ إِنّي أَسْئَلُكَ خَيْرَ ما خَرَجْتُ لَهُ وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ ما خَرَجْتُ إِلَيْهِ، اللّهُمَّ وَسِّعْ عَلَيَّ مِنْ فَضْلِكَ وَأَتِمَّ عَلَيَّ نِعْمَتَكَ وَاسْتَعْمِلْني في طاعَتِكَ وَاجْعَلْني راغِباً فيما عِنْدَكَ وَتَوَفَّني في سَبيلِكَ وَعَلى‏ مِلَّتِكَ وَمِلَّةِ رَسُولِك‏ «6».
به نام خدا، توكل كردم بر خداوند، آنچه خدا خواهد، جنبش و نيرويى نيست مگر به خداوند، خداوندا! خير آنچه به خاطرش از خانه بيرون شدم از تو مى‏خواهم و از شرّ آنچه به خاطرش بيرون آمدم به تو پناه مى‏آورم. خداوندا! از فضلت بر من وسعت بخش و نعمتت را بر من كامل كن و مرا در طاعتت به كار گير و اشتياقم را در آنچه نزد توست قرار ده و مرا بر آيينت و آيين رسولت بميران.

امام باقر عليه السلام فرمود:
كسى كه اين دعا را هنگام خروج از منزل بخواند:
أَعُوذُ بِمَا عاذَتْ بِهِ مَلائِكَةُ اللّهِ وَرِسُولِهِ مِنْ شَرِّ هذَا الْيَوْمِ الْجَديدِ الَّذي إذا غابَتْ شَمْسُهُ لَمْ تَعُدْ، مِنْ شَرِّ نَفْسي وَمِنْ شَرِّ غَيْري وَمِنْ شَرِّ الشَّياطينِ وَمِنْ شَرِّ مَنْ نَصَبَ لِأَوْلِياءِ اللّهِ وَمِنْ شَرِّ الْجِنِّ وَالإِنْسِ وَمِنْ شَرِّ السَّباعِ وَالْهَوامِ وَمِنْ شَرِّ رُكُوبِ الْمَحارِمِ كُلِّها، أُجيرُ نَفْسي مِنَ اللّهِ مِنْ كُلِّ سُوءٍ.
پناه مى‏برم به آنچه ملائكه خدا و رسولش به آن پناه بردند از شرّ اين روزى كه چون خورشيد غروب كند برنمى‏گردد و از شرّ نفس خودم و ديگران و شياطين و دشمنان اولياى الهى و جن و انس و حيوانات وحشى و حشرات و محرّمات الهى! پناه مى‏برم به خداوند از تمام بدى‏ها.
خدا او را مى‏آمرزد و به او توجه مى‏كند و مهم او را كفايت كرده و از بدى و شر او را نگهدارى مى‏كند(7).

پی نوشت ھا:
______________________________


(1)- مستدرك الوسائل: 3/ 460، باب 13، حديث 3994.
(2)- مستدرك الوسائل: 8/ 377، باب 44، حديث 9720.
(3)- بحار الأنوار: 73/ 167، باب 34، حديث 6.
(4)- عدة الداعى: 300، حديث 16؛ بحار الأنوار: 73/ 168، باب 34، حديث 9.
(5)- الكافى: 2/ 542، باب الدعاء اذا خرج الانسان من منزله، حديث 7؛ بحار الأنوار: 73/ 169، باب 34، حديث 13.
(6)- الأمالى، شيخ طوسى: 371، المجلس الثالث عشر، حديث 799؛ بحار الأنوار: 73/ 170، باب 34، حديث 16.
(7)- المحاسن: 2/ 350، باب 9، حديث 34؛ بحار الأنوار: 73/ 170، باب 34، حديث 17.



[Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]