داستان هایی درباره ی امام جواد (ع) – 209 روز پیش

[صدیقه]

مجلس مناظره ای راه انداختند .

بزرگترین دانشمندشان را دعوت كردند.


امام را هم. همه كه جمع شدند یحی بن اكثم بلند شد. مجلس ساكت شد.

پرسید :"اگر كسی برای مراسم حج محرم شده باشد و شكاری را بكشد تكلیفش چیست؟"

امام جواب داد:" این شخص زن است یا مرد؟

بزرگ است یا بچه؟

آزاد است یا بنده؟

كارش عمدی بوده یا نه؟



حالا چی؟ پشیمان شده؟


حجش عمره بوده است یا واجب؟

شكار پرنده بوده یا نه؟

"

همه شان ساكت شده بودند


از شنیدن حالت های مساله رنگ صورتهای شان مثل گچ سفید شده بود.

فهمیدند كه شكست خورده اند.

[صدیقه]

سبزه بود و رنگ پوستش تیره تر از پدرش. بعضی ها به شك افتاده بودند: "محمد واقعاً فرزند امام رضاست ؟"

منافقین هم از نبودن پدرش در مدینه سوء استفاده می كردند.مرتب شایعه می ساختند. جمع شدند محمد دو ساله را بردند پیش قیافه شناس ها.

محمد چیزی نگفت. همراهشان رفت . چشم قیافه شناس ها كه به او افتاد خودشان را انداختند روی زمین به سجده.

یكی شان زودتر از سجده بلند شد . رو كرد به جمع : خجالت نمی كشید؟!

این ماه پاره را آورده اید پیش ما از حسب و نسبش حرف بزنیم؟!این كه قیافه اش داد می زند از نسل پیامبر و علی است!

[صدیقه]

دلش می خواست یكی از لباس های امام را بگیرد برای تبرك، اما خجالت می كشید بگوید.

حتی نامه نوشت ، اما نامه را نفرستاد .

ناامید شد داشت بر می گشت شهر خودش كه كسی از پشت صدایش زد . برگشت.

غلام امام بود.

گفت:

"این لباس را آقا برایت فرستاده."

[صدیقه]

توی راه مدینه بود.

به مسجدی رسید،توی مسجد رفت.

كوزه ی آبی برداشت و كنار درخت خشكی وضو گرفت .

نماز خواند وبیرون رفت.

همه دیدند كه درخت میوه داد.

[صدیقه]

پرسید :

اگر برای شما اتفاقی افتاد كارهایمان را پیش چه كسی ببریم؟

جواب داد :

پیش پسرم ابو جعفر.

با خودش گفت :

بچه كه نمیتواند امام شود.

امام گفت :

عیسی كه پیامبر شد از ابو جعفر هم كوچكتر بود.

[صدیقه]

بچه ها داشتند توی كوچه بازی میكردند. از دور گرد وخاكی پیدا شد مامون بود كه داشت به شكار میرفت . همه ی بچه ها فرار كردند.اما یكی شان سر جایش ایستاد.

مامون جلوتر آمد" تو چرا فرار نكردی؟ "

- فرار مال گنه كاراست . من گناه كار نبودم. راه هم تنگ نیست كه من جلوی راه تو را گرفته باشم.

بیشتر نگاهش كرد. با تعجب پرسید : " تو كی هستی؟ "

- من محمدم پسر علی بن موسی.

[صدیقه]

با خودش گفت :

" حالا كه امام رضا شهید شده حتما چهار هزار دیناری كه پیشش داشتم از دستم رفت."

امام جواد پیغام داد :

" فردا بیا خانه ام و با خودت ترازو هم بیاور . رفت خانه ی امام. امام نماز می خواند. تمام كه شد لبه ی سجاده اش را بالا زد. پر از طلا بود.

گفت :

" طلبت را بردار. "

[صدیقه]

" ابو جعفر! به من گفته اند شما خادم های بخیلی داری كه تو را از در كوچك خانه بیرون می برند تا خیرت به كسی نرسد . تو را به حقی كه بر گردنت دارم قسم می دهم كه از در بزرگ خانه بیرون بروی و همیشه درهم و دینار همراه داشته باشی تا اگر كسی از تو چیزی خواست به او بدهی. اگر عموهایت از تو چیزی خواستند مبادا به آن ها كمتر از پنجاه اشرفی بدهی واگر عمه هایت از تو چیزی خواستند به آنها كمتر از بیست و پنج اشرفی نده تا خداوند به تو جایگاهی بلند بدهد. انفاق كن واز فقر نترس."

از آن به بعد به جواد معروف شد