چرا از میان اولیاء الهی به حضرت علی اصغر و حضرت موسی بن جعفر و حضرت عباس(ع) باب الحوائج گفته می شود؟


باب به معنای در و حوائج جمع حاجت و نیاز است. باب الحوائج یعنی درهای حاجت از آن جا که برخی از بزرگان و اولیا وسیله و عامل مشکل زدایی در پیشگاه خدا می باشند و از مقربان درگاه الهی هستند و همواره واسطه برای تأمین حوایج می باشند، به آنان باب الحوائج گفته می شود، زیرا وسیلة ارتباطی با خدا و واسطة فیض الهی هستند. در قرآن آمده است:"اولیای خداوند با اذن و رضایت پروردگار می توانند مشکل گشا باشند".[10]
عنوان باب الحوائج اختصاص به افراد مذکور ندارد، بلکه همة معصومان(ع) و برخی از اولیا باب الحوائج هستند؛ زیرا آنان در اثر تقوا و عبودیت، لیاقیت این مقام را کسب کرده اند، ولی آنچه در عرف شهرت یافته آن است که به افراد مذکور (حضرت موسی بن جعفر (ع)، حضرت عباس(ع) و حضرت علی اصغر(ع)) باب الحوائج گفته می شود. از سویی دلیل خاصی وجود ندارد که چرا عنوان:باب الحوائج بر سه شخصیت مذکور اطلاق می گردد. البته ابوالفضل العباس(ع)، علی اصغر(ع) و حضرت امام موسی کاظم(ع) از لیاقت و شخصیت بالای برخوردارند. در راستای مقام بلند ابوالفضل العباس(ع) است که از او به عنوان عبد صالح یاد شده است:" السلام علیک ایّها العبد الصالح المطیع لله و لرسوله ولامیرالمؤمنین".[11]
اطلاق عنوان باب الحوائج بر شخصیت های مذکور بدان معنا نیست که امام موسی کاظم(ع) بر امامان دیگر برتری دارد، و ابوالفضل العباس و حضرت علی اصغر(ع) نیز بر اولیای دیگر برتری دارند. گرچه این افراد مقام بلند در پیشگاه خداوند دارند.
[10]بقره (2) آیة‌255.
[11]مفاتیح الجنان، ص 435.