۞۩۞ پر زنيم تا ملکوت افق عاشورا...(محرمنامه 10)ويژه نامه عاشوراى حسينى۞۩۞ – 525 روز پیش

[منتظرظهور]

پر زنيم تا ملکوت افق عاشورا...(محرمنامه دهم)
ويژه نامه عاشوراى حسينى

[Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]

قالَ الامام حسين عليه السّلام :

اءنَا قَتيلُ الْعَبَرَةِ، لايَذْكُرُنى مُؤْمِنٌ إ لاّ اِسْتَعْبَرَ.

من كشته گريه ها و اشك ها هستم ، هيچ مؤ منى مرا ياد نمى كند
مگر آن كه عبرت گرفته و اشك هايش جارى خواهد شد.

[منتظرظهور]

[Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]

عالم همه قطره اند و دریاست حسین
خوبان همه بنده و مولاست حسین

ترسم که شفاعت کند ازقاتل خویش
از بس که کَرَم دارد وآقاست حسین

عاشوراي حسيني سالروز شهادت مظلومانه امام حسين عليه السلام
و هفتاد دو تن يار با وفايش و آغاز دوران پر رنج اسارت آل الله
بر امامعصر(عج) وعاشقان حضرتش و جهان تشيع تسليت باد.

[منتظرظهور]

شب وصل است و تبِ دلبری جانان است
ساغر وصل لبالب به لب مستان است
در نظر بازيشان اهل نظر حيران است
گوئيا مشعله از بامِ فلک ريزان است


چشم جادوی سحر زين شب و تب گريان است

امشبی را شه دين در حرمش مهمان است
ظهر فردا بدنش زير سم اسبان است
مکن ای صبح طلوع، مکن ای صبح طلوع


«يارب اين بوی خوش از روضة جان می آيد؟
يا نسيمی است کزان سوی جهان می آيد؟»
«يارب اين نور صفات از چه مکان می آيد؟»
«عجب اين قهقهه از حورِ جنان می آيد!»


يارب اين آبِ حيات از چه دلی جوشان است؟

امشبی را شه دين در حرمش مهمان است
ظهر فردا بدنش زير سم اسبان است
مکن ای صبح طلوع، مکن ای صبح طلوع


«چه سَماع است که جان رقص کنان» می آيد؟
«چه صفير است که دل بال زنان می آيد؟»
چه پيامی است؟ چرا موج گمان می آيد؟
چه شکار است؟ چرا بانگ کمان می آيد؟


چه فضائی است؟ چرا تير قضا پران است؟

امشبی را شه دين در حرمش مهمان است
ظهر فردا بدنش زير سم اسبان است
مکن ای صبح طلوع، مکن ای صبح طلوع


گوش تا گوش، همه کرّ و فرِ دشمنِ پست
شاه بنشسته، بر او حلقة ياران الست
«پيرهن چاک و غزلخوان و صراحی در دست»
چار تکبير زده يکسره بر هر چه که هست


خيمه در خيمه صدای سخن قرآن است

امشبی را شه دين در حرمش مهمان است
ظهر فردا بدنش زير سم اسبان است
مکن ای صبح طلوع، مکن ای صبح طلوع


وَه از آن آيتِ رازی که در آن محفل بود
«مفتی عقل در اين مسئله لايعقل بود»
«عشق می گفت به شرح آنچه بر او مشکل بود»
«خم می بود که خون در دل و پا در گل بود»

ساغر سرخ شهادت به کف مستان است

امشبی را شه دين در حرمش مهمان است
ظهر فردا بدنش زير سم اسبان است
مکن ای صبح طلوع، مکن ای صبح طلوع


اين حسين است که عالم همه ديوانة اوست
او چو شمعی است که جانها همه پروانة اوست
شرف ميکده از مستی پيمانة اوست
هر کجا خانه عشق است همه خانة اوست


حاليا خيمه گهش بزمگه رندان است

امشبی را شه دين در حرمش مهمان است
ظهر فردا بدنش زير سم اسبان است
مکن ای صبح طلوع، مکن ای صبح طلوع


قل هوالله بزايد زلبش، رمز احد
لم يلد گويد و لم يولد و الله صمد
اين تمنا ز احد در دل او رفته زحد:
می وصلی بچشان - تا در زندان ابد


بشکنم از خم وحدت که چنين جوشان است

امشبی را شه دين در حرمش مهمان است
ظهر فردا بدنش زير سم اسبان است
مکن ای صبح طلوع، مکن ای صبح طلوع


محرمان حلقه زده در پی پيغامی چند:
«چشم اِنعام مداريد ز اَنعامی چند»
«فرصتِ عيش نگه دار و بزن جامی چند»
که نماندست ره عشق مگر گامی چند


در بلائيم ولی عشق بلا گردان است

امشبی را شه دين در حرمش مهمان است
ظهر فردا بدنش زير سم اسبان است
مکن ای صبح طلوع، مکن ای صبح طلوع


امشب است آنکه «ملايک در ميخانه زدند
گل آدم بسرشتند و به پيمانه زدند»
«با من راه نشين باده مستانه زدند»
«قرعه فال به نام من ديوانه زدند»


يوسفِ فاطمه را ننگِ جهان زندان است

امشبی را شه دين در حرمش مهمان است
ظهر فردا بدنش زير سم اسبان است
مکن ای صبح طلوع، مکن ای صبح طلوع


هان که گوی فلک صدق به چوگان من است
ساحت کون و مکان عرصه ميدان من است
ديدة فتح ابد عاشق جولان من است
هر چه در عالم امر است به فرمان من است


پيش ما آتش نمرود گلِ بستان است

امشبی را شه دين در حرمش مهمان است
ظهر فردا بدنش زير سم اسبان است
مکن ای صبح طلوع، مکن ای صبح طلوع


«هان و هان ناقة حقيم» مجوئيد حيَل
«تا نبرد سرتان را سرِ شمشيرِ اجل»
«پيش جان و دل ما آب و گلی را چه محل؟»
«کار حق کن فيکون است نه موقوف علل»


بی فروغ رخ او ، جان و جهان بی جان است

امشبی را شه دين در حرمش مهمان است
ظهر فردا بدنش زير سم اسبان است
مکن ای صبح طلوع، مکن ای صبح طلوع


ظهر فردا عملِ مذهب رندان بکنم
«قطع اين مرحله با مرغ سليمان» بکنم
حمله بر شعبده از دولت قرآن بکنم
«آنچه استاد ازل گفت بکن»، آن بکنم


عاقبت خانه ظلم است که آن ويران است

امشبی را شه دين در حرمش مهمان است
ظهر فردا بدنش زير سم اسبان است
مکن ای صبح طلوع، مکن ای صبح طلوع

[منتظرظهور]

«نقدها را بود آيا که عياری گيرند
تا همه صومعه داران پی کاری گيرند»
و به تاريکی شب ره به کناری گيرند
صادقان زآينة صدق، غباری گيرند


صحنة مشهد ما صحن نگارستان است

امشبی را شه دين در حرمش مهمان است
ظهر فردا بدنش زير سم اسبان است
مکن ای صبح طلوع، مکن ای صبح طلوع


گفت عباس که: من از سر جان برخيزم
از «سر جان و جهان دست فشان برخيزم»
«از سر خواجگی کون و مکان برخيزم»
من «ببويت ز لحد رقص کنان برخيزم»


اين چه روح است و کرامت که در اين ياران است

امشبی را شه دين در حرمش مهمان است
ظهر فردا بدنش زير سم اسبان است
مکن ای صبح طلوع، مکن ای صبح طلوع


در شب قتل، نگفت از سر و سامان، زينب
«داشت انديشه فردای يتيمان، زينب»
گفتی از يادِ پريشانی طفلان، زينب
داشت آن شب همه گيسوی پريشان، زينب»


اين چه خوابی است که در خوابگه شيران است؟
امشبی را شه دين در حرمش مهمان است
ظهر فردا بدنش زير سم اسبان است
مکن ای صبح طلوع، مکن ای صبح طلوع


ظهر فردا، قد رعنای حسين است کمان
باز جويد شه بی يار ز عباس نشان
ز علمدارِ خود آن خسرو شمشاد قدان
«که به مژگان شکند قلب همه صف شکنان»


قرص خورشيد هم از خجلت او پنهان است
امشبی را شه دين در حرمش مهمان است
ظهر فردا بدنش زير سم اسبان است
مکن ای صبح طلوع، مکن ای صبح طلوع


علی اکبر به اجازت ز پدر خواهشمند:
صبر از اين بيش ندارم، چکنم تا کی و چند؟
جان به رقص آمده از آتش غيرت چو سپند
بوسه ای بر لب خشکم بزن ای چشمه قند


دستی اندر خم زلفی که چنين پيچان است
امشبی را شه دين در حرمش مهمان است
ظهر فردا بدنش زير سم اسبان است
مکن ای صبح طلوع، مکن ای صبح طلوع


«او سليمان زمان است که خاتم با اوست»
«سر آن دانه که شد رهزن آدم با اوست»
نفس «همت پاکان دو عالم با اوست»
زخم شمشير و سنان چيست؟ «که مرهم با اوست»


پس چه رازی است که خنجر به گلو بُران است؟
امشبی را شه دين در حرمش مهمان است
ظهر فردا بدنش زير سم اسبان است
مکن ای صبح طلوع، مکن ای صبح طلوع


شام فردا که رسد، زينبِ گريان و دوان
در هياهوی رذيلانة آن اهرمنان
پرسد از پيکر صدچاک شه تشنه زبان
«که شهيدان که اند اينهمه خونين کفنان؟»


جگر رود فرات از تف او سوزان است
امشبی را شه دين در حرمش مهمان است
ظهر فردا بدنش زير سم اسبان است
مکن ای صبح طلوع، مکن ای صبح طلوع


او که دربانی ميخانه فراوان کرده است
نوش پيمانة خون بر سر پيمان کرده است
اشک را پيرهنِ يوسفِ دوران کرده است
چنگ بر گونه زده موی پريشان کرده است


در دل حادثه مجموعِ پريشانان است
امشبی را شه دين در حرمش مهمان است
ظهر فردا بدنش زير سم اسبان است
مکن ای صبح طلوع، مکن ای صبح طلوع
يارب اين شام سيه را به جلالی درياب
بال و پر سوخته را با پر و بالی درياب
«تشنة باديه را هم به زلالی درياب»
جشن دامادی جان را به جمالی درياب


که عروسِ شرف از شوق حنابندان است
امشبی را شه دين در حرمش مهمان است
ظهر فردا بدنش زير سم اسبان است
مکن ای صبح طلوع، مکن ای صبح طلوع

[منتظرظهور]

[Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]

در بيان وقايعروز عاشورا

صبح عاشورا و خطبه حضرت

چون شب عاشورا به پايان رسيد و سپيدة روز دهم محرم دميد حضرت سيدالشهداء عليه السلام نماز بگذاشت پس از آن به تعبيه صفوف لشكر خود پرداخت و به روايتي فرمود كه تمام شماها در اين روز كشته خواهيد شد و جز علي بن الحسين (ع) كس زنده نخواهد ماند و مجموع لشكر آن حضرت سي و دو نفر سوار و چهل تن پياده بودند و به روايت ديگر هشتاد و دو پياده، و به رواتي كه از جناب امام محمد باقر عليه السلام وارد شده چهل و پنج نفر سوار و صد تن پياده بودند و سبط ابن الجوزي در تذكره نيز همين عدد را اختيار كرده و مجموع لشكر پسر سعد شش هزار تن و موافق بعضي مقاتل بيست هزار و بيست و دو هزار و به روايتي سي هزار نفر وارد شده است و كلمات ارباب سير و مقاتل در عدد سپاه آن حضرت و عسكر عمر سعد اختلاف بسيار دارد

پس حضرت صفوف لشكر را به اين طرز آراست زهيربن قين را در ميمنه بازداشت، و حبيب بن مظاهر را در ميسرة اصحاب خود گماشت و رايت جنگ را با برادرش عباس عطا فرمود و موافق بعض كلمات بيست تن با زهير در ممينه و بيست تن با حبيب در ميسره بازداشت و خود با ساير سپاه در قلب جا كرد و خيام محترم را از پس پشت انداختند، و امر فرمود كه هيزم و ني‌هائي را كه اندوخته بودند در خندقي كه اطراف خيام كنده بودند ريختند و آتش در آنها افروختند براي آنكه آن كافران را مانعي باشد از آنكه به خيام محترم بريزند.

و از آن سوي نيز عمر سعد لشكر خود را مرتب ساخت ميمنه سپاه را به عمر و بن الحجاج سپرد و شمر ملعون ذي الجوشن را در ميسره جاي داد و عروه بن قيس را بر سواران گماشت و شبث بن ربعي را با رجاله بازداشت، و رايت جنگ را با غلام خود در يد گذاشت.

[منتظرظهور]

و روايتست كه امام حسين عليه السلام دست به دعا برداشت و گفت:

اًللهم اَنْتَ ثِقَتي في كُلّ كَرْبٍ وَ اَنْتَ رَجائي في كُلّ شِدَّهٍ وَ اَنْتَ لي في كُلّ اَمْرٍ نَزَلَ بي ثِقَهٌ وَعُدَّه كَمْ مِنْ هَمََّ يَضْعُفُ فيِه الْفُؤادُ وَ َتقِلُّ فيهِ الْحلَيهُ وَ يَخْذُلُ فيهِ الصَّديقُ وَ يَشْمَتُ فيهِ الْعَدُوُّا اَنْزَلْتُهُ بِكَ وَ شكَوْتُهُ اِلَيْكَ رَغَبَهً مِنّي اِلَيْكَ عََّمْن سِواكَ فَفَرَّجْتَهُ عَنّي وّ َكَشْفَتهُ فَاَنْتَ َوِلُّي كُلّ نِعْمَهٍ و صاحِبُ كُلّ حَسَنَهٍ وِ ُمْنَتهي كُلّ رَغْبَهٍ.

اين وقت از آن سوي لشكر پسر سعد جنبش كردند
و در گرداگرد لشکر امام حسين عليه السلام جولان دادند از هر طرف كه مي‌رفتند آن خندق و آتش افروخته را مي‌ديدند.

پس شمر ملعون به صداي بلند فرياد برداشت كه اي حسين پيش از آنكه قيامت رسد شتاب كردي به آتش، حضرت فرمود اين گوينده كيست گويا شمر است، گفتند بلي جز او نيست،

فرمود اي پسر آن زني كه بزچراني مي‌كرده تو سزاوارتري به دخول آتش. مسلم بن عوسجه خواست تيري به جانب آن ملعون افكند آن حضرت رضا نداد و منعش فرمود، عرض كرد رخصت فرما تا او را هدف تير سازم همانا او فاسق و از دشمنان خدا و از بزرگان ستمكاران است و خداوند مرا بر او تمكين داده حضرت فرموده مكروه مي‌دارم كه من با اين جماعت ابتدا به مقاتلت كنم.

[منتظرظهور]

اين وقت حضرت امام حسين عليه السلام راحله خويش را طلبيد و سوار شد و به صوت بلند فرياد برداشت كه مي‌شنيدند صداي آن حضرت را بيشتر مردم و فرمود آنچه حاصلش اينست:

اي مردم به هواي نفس عجلت مكنيد و گوش به كلام من دهيد تا شما را بدانچه سزاوار است موعظت بگويم و عذر خودم را بر شما ظاهر سازم پس اگر با من انصاف دهيد سعادت خواهيد يافت و از در انصاف بيرون شويد، پس آراي پراكنده خود را مجتمع سازيد و زير و بالاي اين امر را به نظر تامل ملاحظه نمائيد تا آنكه امر بر شما پوشيده و مستور نماند پس از آن بپردازيد به من و مرا مهلت مدهيد. همانا ولي من خداوندي كه قرآن را فرو فرستاده و اوست متولي امور صالحان.

راوي گفت كه چون خواهران آن حضرت اين كلمات را شنيدند صيحه كشيدند و گريستند و دختران آن جناب نيز به گريه درآمدند، پس بلند شد صداهاي ايشان حضرت امام حسين عليه السلام فرستاد به نزد ايشان برادر خود عباس بن علي (ع) و فرزند خود علي اكبر را و فرمود به ايشان كه ساكت كنيد زنها را، سوگند به جان خودم كه بعد از اين گريه ايشان بسيار خواهد شد.

و چون زنها ساكت شدند آن حضرت خداي را حمد و ثنا گفت به آنچه سزاوار اوست و درود فرستاد بر حضرت رسول و ملائكه و رسولان خدا عليهم السلام و شنيده نشد هرگز متكلمي پيش از آن حضرت و بعد از او به بلاغت او.