@<--*-->@ اعتکاف دريچه اي به سوي ملکوت @<--*-->@ – 705 روز پیش

[منتظرظهور]

اعتکاف
انسان فاني در جستجوي چه چيزي است جستجويي که براي او فايده داشته باشد انسان در وجود گوهري است که اگر بداند اين گوهر چه شکلي است اين وجودش را به دنياي فاني و گذرا نمي داد آه ماه رجب آمد ماهي براي پاک شدن از آلودگي وجود را بايد معتکف کرد و دل را از زنگار دنياي معاصي پاک کرد

غفلت از"خود" و "خداى خود"، بستر مرگ ارزشهاى انسانى و نقطه سقوط از پايگاه بلند خردورزى و عشق عرفانى و عامل پيوستن به زندگى پست و حيوانى است.

اعتکاف، بستر مناسب انديشه ، تفکر و خردورزى است. اعتکاف، تلاشى است ‏براى اينکه انسانهاى فرو رفته در غرقاب روزمر‏گى‏ها از فضاى پر التهاب روزانه به سوى‏ "خويش‏" و "خداى خويش‏" باز گردند.

اعتکاف زمينه توبه و بازگشت است. بازگشت‏ به قرآن و معنويت، بازگشت ‏به دعا و استمداد از عالم غيب، بازگشت از"خودمدارى‏" به‏ "خداگرايى‏" ، شک نيست آنها که مسئوليتهاى حساس ‏تر و بزرگترى دارند، بيش از ديگران به اعتکاف و خودسازى نياز دارند.

بى‏ جهت نيست که شخص رسول الله (ص) پس از هجرت، همه ساله دهه اول يا دوم و گاه هر دو دهه و در سالهاى آخر زندگى به طور منظم دهه سوم ماه مبارک رمضان را به‏" اعتکاف" مى‏ پردازد و به همه دست ‏اندرکاران و کارگزاران و رجال سياسى و اجتماعى درس معنويت گرايى و ذکر و نياش و روزه و تلاوت قرآن مى ‏دهد.

اعتکاف، توقفى ناآگاهانه در مسجد نيست. صرف درنگ و مکث و"حبس خويشتن" در مسجد، بدون عشق به عبادت و قصد قربت نيست.

[منتظرظهور]

[Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]

قضا و كفاره اعتكاف

قضاء

93- اگر در حال اعتكاف جماع كند - عمداً باشد يا سهواً پس اگر اعتكاف ، واجب معين باشد؛ بايد قضاى آن‏(1) را بجا آورد. و اگر واجب غير معين باشد؛ بايد آن را از سر بگيرد.

94- اگر يكى ديگر از محرمات اعتكاف را سهواً انجام دهد و اعتكاف: (2)

* واجب معين باشد: بنابر احتياط واجب بايد اعتكاف را به پايان ببرد و قضاى آن را بجا آورد.

* واجب غير معين باشد: اگر در دو روز اول باشد بايد اعتكاف را از سر بگيرد و اگر روزسوم باشد، اعتكاف را به پايان ببرد و از سر بگيرد.
* اگر اعتكاف مستحب را بعد از روز دوم باطل كند؛ بايد قضاى آن را بجا آورد . ولى اگر قبل از اتمام روز دوم(3)‏ باطل كند؛ چيزى بر عهده او نيست.

95- واجب نيست قضاى اعتكاف را فوراً بجا آورد، گرچه احتياط مستحب است .(4)
96- س: اگر كسى نذر كند ايام معينى را معتكف باشد و از آن ايام معين تخلف نمايد - يك روز يا بيشتر - آيا قضاء بر او واجب است يا خير؟
آيت الله تبريزى: بنابر احتياط، قضاى آن واجب است.

كفاره :

97- اگر اعتكاف واجب را با آميزش (جماع) باطل كند،كفاره واجب است و در ساير محرمات كفاره نيست، هر چند احتياط مستحب است.
98- اگر در دو روز اول اعتكاف مستحب آميزش كند و اعتكاف را رها نكند بنابراحتياط واجب كفاره لازم است .

99- كفاره بطلان اعتكاف، مانند كفاره روزه ماه رمضان است، يعنى ، بايد:

- دو ماه روزه بگيرد.

- يا به 60 مسكين ، طعام بده.

- يا يك برده را آزاد كند.

100- احتياط مستحب است كه اگر ممكن است يك برده آزاد كند و در صورت ناتوانى دو ماه روزه بگيرد و(5) چنانچه نتواند روزه بگيرد، به 60 فقير طعام بدهد.

« و الحمد لله اولاً و آخراً »

منابع و مآخذ

1- العروة الوثقى ، (دو جلدى) آيت الله سيد محمد كاظم يزدى (ره) ، چاپ تهران: المكتبةالعلمية الاسلاميه.
2- العروة الوثقى ، (دو جلدى) آيت الله سيد محمد كاظم يزدى (ره) چاپ سوم، مؤسسه مطبوعاتى اسماعيليان ، 1412 ه. ق.
3- تحرير الوسيله، امام خمينى (قدس سره) چاپ بيروت، دارالانوار، 1403 ه. ق.
4- العروة الوثقى ، (سه جلدى) يا تعليقه آيت الله حاج سيد على سيستانى ،چاپ اول ، ستاره قم 1415 ه. ق.
5- الحواشى على العروة الوثقى آيت الله حاج شيخ محمد فاضل لنكرانى،چاپ دوم ، مهر قم ، 1415 ه. ق.
6- تعليقات على العروة الوثقى آيت الله ناصر مكارم شيرازى ، چاپ دوم ، مدرسه اميرالمؤمنين قم، 1413 ه. ق.
7- هداية العباد، آيت الله حاج شيخ لطف الله صافى گلپايگانى ، چاپ اول ، سپهر 1416 ه. ق.
8- مجموعه استفتا آئات ستاد مركزى اعتكاف قم ومعاونت فرهنگى مسجد مقدس جمكران.

1- آيات عظام گلپايگانى ، خويى ، اراكى: اگر در اعتكاف واجب، سهواًجماع كند، بنابر احتياط واجب ، اعتكاف را دو باره انجام دهد.
2- آيت الله گلپايگانى : احتياط در تمام موارد ترك نشود.
3- آيت الله سيستانى : بنابراحتياط واجب.
4- آيت الله سيستانى : ولى به قدرى تأخير نيندازد كه سهل‏انگارى به شمار آيد.
5- آيت الله خويى: بلكه واجب است به همين ترتيب عمل كند.

[Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]

[منتظرظهور]

اعتکاف عشق

چقدر شیرینه آدم با خدای خودش عهد ببنده دیگه خلاف نکنه دیگه

دروغ نگه دیگه غیبت نکنه دیگه بد خلقی نکنه غر نزنه تهمت نزنه

حرفای بد نزنه و خلاصه اینکه دیگه گناه نکنه به این می گن پیمان با

خدا یا به عبارت دیگه توبه.

و شیرینتر اینکه توبه توی یه مکان خاص باشه روحانی و عرفانی مثل

امام زاده مسجد حرم و خدا قسمت هممون کنه مکه معظمه.

توبه توی مسجد یه جورایی می شه اعتکاف یه خلوت عاشقانه با خدا

فقط خودتی و خدای خودت هرچه درددل داری میگی هر دعایی هم داری

طلب اجابتش می کنی یه خلوت دسته جمعی یه فرصت دوباره به دنیا اومدن

.سه روز فقط دعا می خونی از کل مفاتیح و ادعیه ها گرفته تا قرآن و حتی دنبال

جلد دومش هم میری از دنیا بی خبری و چه زود میگذره این بی خبری وقتی هم

تموم میشه ناراحتی که ای وای برمن استفاده نکردم از این روزها برای همه

چیزو همه کس دعا می کنی .برای تعجیل در فرج امام زمانمون برای شفای همه

مریضامون برای حل شدن مشکلات مردم برای نابودی ظلم و ستم و خلاصه

اونقدر دعا می کنی که دعا کم میاری...

اعتکاف خیلی شیرینه اونقدر که به عنوان تجربه اولت خیلی در شما تاثیر داره

اینقدر به خدا نزدیک میشی که وجودشو حس می کنی اون قدر که زار می زنی

خدایا توبه کردم دیگه گناه نمی کنم منو تا اعتکاف سال دیگه پاک نگه دار

خدا جونم خیلی دوستت دارم به اندازه بزرگی ور عظمتت

اللهم صل علی محمد و آل محمدوعجل فرجهم

[منتظرظهور]

[Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]

ارزش معنوى اعتكاف
انقطاع از مادیات و امور دنیوى و ملازمت مسجد و دوام ذكر و عبادت خدا، به تنهایى و بدون اعتكاف نیز داراى ارزشى والا و اهمیتى فراوان است كه در این زمینه آیات، روایات و احادیث زیادى را با چنین مضمونى مى‏توان یافت، اما اهمیت اعتكاف به طور مشخص در قرآن و احادیث مورد تاكید قرار گرفته است.در بنیاد اولین خانه توحید (كعبه) به دست دو پیامبر الهى، حضرت ابراهیم و اسماعیل علیهماالسلام سخن از عهد و پیمانى به میان مى‏آید كه از جانب خداوند، جهت تطهیر«بیت الله‏» براى طواف كنندگان، معتكفین و نمازگزاران از آنان گرفته شده است.مطالعه در تعالیم ادیان الهى نشان مى‏دهد كه همواره شیوه‏هایى از درون‏ گرایى و دورى از جمع در ادیان آسمانى وجود داشته است.

[Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]

[Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]

[منتظرظهور]

اعتكاف در قرآن

از كلام وحى استفاده مى‏شود كه در میان بنى اسرائیل نوعى روزه همراه با سكوت (صمت‏) رایج‏ بوده است. (7) حضرت موسى(ع) با آن كه مسئولیت ‏سنگین رهبرى و هدایت امت را بر دوش داشت، براى مدت زمانى آنان را رها كرد و براى خلوت كردن با محبوب خویش به خلوتگاه كوه طور شتافت. او در پاسخ به پرسش پروردگار فرمود:"... و عجلت الیك رب لترضى (طه/ 84 )؛ پروردگارا به سوى تو آمدم تا از من راضى شوى."قرآن مجید در جایى دیگر از« رهبانیت‏» و گوشه ‏گیرى پیروان حضرت عیسى(ع) سخن به میان آورده، و مى‏فرماید:«... و رهبانیة ابتدعوها ما كتبناها علیهم الا ابتغاء رضوان الله فما رعوها حق رعایتها... (حدید/ 27)؛ و رهبانیتى را كه خود ابداع نمودند از این رو برایشان مقرر نمودیم تا خشنودى خداوند را كسب كنند. پس حق آن را چنان كه باید مراعات نكردند.»مفسر بزرگ قرآن، علامه طباطبائى (ره) فرموده است: « لحن آیه شریفه نشان مى‏دهد كه خداوند، ابتدائا رهبانیت را بر پیروان حضرت عیسى (ع) مقرر ننموده، ولى آن را مورد تایید قرار داده است.» (8) هر چند آنان به دلیل این كه در رهبانیت زیاده روى نمودند و حد و مرز آن را مراعات نكردند، مورد نكوهش خداوند قرار گرفتند.اسلام با پیش بینى عبادتى به نام «اعتكاف‏» كه در واقع نوعى خلوت و درون گرایى است، براى ساختن انسان‏ها و جلوگیرى از آفت ‏خدا فراموشى و خود فراموشى، چاره اندیشى نموده است. این‏ها همه نشان مى‏دهد با آن كه روح تعالیم ادیان، دعوت به جمع و اجتماع است، انسان به برنامه هایى كه او را با درون خود پیوند دهد نیز محتاج است.راز این امر روشن است؛ معمولا حضور پیوسته و دائمى در عرصه اجتماع و كار و تلاش عملى، رفته رفته روحیه عمل گرایى را در انسان تقویت مى‏كند.پیدایش این روحیه چه بسا انسان را از درون تهى مى‏كند تا آن جا كه به چیزى جز عمل بیشتر نیندیشد. شخص عمل گرا و عمل زده حتى گاه فرصت نمى‏یابد نتایج كارها و تلاش‏هاى خود را هم به درستى ارزیابى كند. لذا اعتكاف زمینه مناسبى است تا انسان به كاوش درباره انگیزه‏ها و روحیات خویش بپردازد و براى رفع نقصان و تكامل آن بكوشد. بنابراین اعتكاف با ویژگى هایى كه اسلام براى آن در نظر گرفته، پاسخى است ‏به این نیاز روحى، و فرصتى است مغتنم براى رو آوردن به خود و خدا.

[منتظرظهور]

اعتكاف در قرآن

از كلام وحى استفاده مى‏شود كه در میان بنى اسرائیل نوعى روزه همراه با سكوت (صمت‏) رایج‏ بوده است. (7) حضرت موسى(ع) با آن كه مسئولیت ‏سنگین رهبرى و هدایت امت را بر دوش داشت، براى مدت زمانى آنان را رها كرد و براى خلوت كردن با محبوب خویش به خلوتگاه كوه طور شتافت. او در پاسخ به پرسش پروردگار فرمود:"... و عجلت الیك رب لترضى (طه/ 84 )؛ پروردگارا به سوى تو آمدم تا از من راضى شوى."قرآن مجید در جایى دیگر از« رهبانیت‏» و گوشه ‏گیرى پیروان حضرت عیسى(ع) سخن به میان آورده، و مى‏فرماید:«... و رهبانیة ابتدعوها ما كتبناها علیهم الا ابتغاء رضوان الله فما رعوها حق رعایتها... (حدید/ 27)؛ و رهبانیتى را كه خود ابداع نمودند از این رو برایشان مقرر نمودیم تا خشنودى خداوند را كسب كنند. پس حق آن را چنان كه باید مراعات نكردند.»مفسر بزرگ قرآن، علامه طباطبائى (ره) فرموده است: « لحن آیه شریفه نشان مى‏دهد كه خداوند، ابتدائا رهبانیت را بر پیروان حضرت عیسى (ع) مقرر ننموده، ولى آن را مورد تایید قرار داده است.» (8) هر چند آنان به دلیل این كه در رهبانیت زیاده روى نمودند و حد و مرز آن را مراعات نكردند، مورد نكوهش خداوند قرار گرفتند.اسلام با پیش بینى عبادتى به نام «اعتكاف‏» كه در واقع نوعى خلوت و درون گرایى است، براى ساختن انسان‏ها و جلوگیرى از آفت ‏خدا فراموشى و خود فراموشى، چاره اندیشى نموده است. این‏ها همه نشان مى‏دهد با آن كه روح تعالیم ادیان، دعوت به جمع و اجتماع است، انسان به برنامه هایى كه او را با درون خود پیوند دهد نیز محتاج است.راز این امر روشن است؛ معمولا حضور پیوسته و دائمى در عرصه اجتماع و كار و تلاش عملى، رفته رفته روحیه عمل گرایى را در انسان تقویت مى‏كند.پیدایش این روحیه چه بسا انسان را از درون تهى مى‏كند تا آن جا كه به چیزى جز عمل بیشتر نیندیشد. شخص عمل گرا و عمل زده حتى گاه فرصت نمى‏یابد نتایج كارها و تلاش‏هاى خود را هم به درستى ارزیابى كند. لذا اعتكاف زمینه مناسبى است تا انسان به كاوش درباره انگیزه‏ها و روحیات خویش بپردازد و براى رفع نقصان و تكامل آن بكوشد. بنابراین اعتكاف با ویژگى هایى كه اسلام براى آن در نظر گرفته، پاسخى است ‏به این نیاز روحى، و فرصتى است مغتنم براى رو آوردن به خود و خدا.

[منتظرظهور]

اعتكاف در احادیث

میزان توجه پیامبر(ص) به برپایى اعتكاف، بسیار در خور دقت و تامل است. خداوند متعال، پیامبر خویش را به داشتن خلق و خویى عظیم و بزرگ ستوده است.«و انك لعلى خلق عظیم( قلم/ ‏4)؛ و در حقیقت تو به اخلاق نیكو وعظیم آراسته هستى.»با این حال، آن حضرت با وجود مسئولیت ‏بزرگ اجتماعى كه بر دوش داشت، خود را از اعتكاف بى نیاز نمى‏دانست.چنان كه در حدیثى از امام صادق (ع) آمده است: "رسول خدا در دهه آخر ماه مبارك رمضان در مسجد معتكف مى‏شدند و براى آن حضرت خیمه‏اى كه از مو بافته شده بود، در مسجد برپا مى‏شد. پیامبر(ص) براى اعتكاف آماده مى‏شدند و بستر خویش را جمع مى‏كردند." (9) در حدیث دیگرى از امام صادق (ع) آمده است: « كانت ‏بدر فى شهر رمضان و لم یعتكف رسول الله (ص) فلما ان كان من قابل اعتكف عشرین. عشرا لعامه و عشرا قضاء لما فاته (10)؛ جنگ بدر در ماه رمضان رخ داد، از این رو رسول خدا موفق به اعتكاف نشدند. آن حضرت در ماه رمضان سال آینده یك دهه را به عنوان همان سال اعتكاف نمودند و یك دهه را نیز به عنوان قضاى سال قبل.»رسول خدا افزون بر اهتمام عملى نسبت ‏به اعتكاف، با بیان فضایل و پاداش بزرگ آن، مؤمنان را به انجام این عمل تشویق مى‏نمودند. در حدیثى از آن حضرت آمده است: «اعتكاف عشر فى شهر رمضان تعدل حجتین و عمرتین (11)؛ یك دهه اعتكاف در ماه رمضان همچون دو حج و دو عمره است.»گرچه این حدیث ناظر به اعتكاف به مدت ده روز و در ماه مبارك رمضان است، ولى اعتكاف در كمتر از این مدت (به شرط آن كه از سه روز كم ‏تر نباشد) در غیر ماه مبارك رمضان مخصوصا «ایام البیض‏» به اندازه خود فضیلت و ثواب دارد.