بیاای دل چه بی بهانه نشسته ایی..

درکناراین برکه واب چه غریبانه نشسته ایی...

باشه توبیاهرچی بگی من قبول دارم...

ای بهونه ی برکه,ای اب روان ای زلال مثل اب...

کاش من هم روان بودم,مثل تو...

دلم ازروی توارامش میگرفت ای تمام خوبی من...

کاش منم مثل ان چشمه ساربودم,عکست رادرخودم میدیدم...

من همان نگاری ام که گفتی بیاباش تونگارم...

من ماندم وتنهایی وفکرتو,گویاکه بایدبمانم درانتظارتو....

بیاای دل,دلبرترینم باتوهمیشه همینم...

توبگی بمان میمانم,میگی برومیرم,بگی بیامیام....

من دل به تودادم محبوبم,من نگارم تودل دارم باش....

این دفعه تولیلی باش ومن مجنون.....

زیبا