: ♥☻♥☻♥ اشعاری درسوگ هشتمين خورشيدآسمان ولايت امام رضا (ع) ♥☻♥☻♥ – 476 روز پیش

[ملیکه]

ای امام رئوف دستم به دامانت
ای ضامن آهو جانم به قربانت

[ملیکه]

می دید شرر ریخته در هستی انگور
هم سفره ی میزبان شده پستی انگور
نوشید از آن خوشه ی سم بار که امروز
ما را نفریبند به سر مستی انگور

[ملیکه]

دلم كبوترصحن ورضاست سودايم
دلم خوشست كه ازمن رضاست مولايم

حسن شاه دين شرف بخشيد ملك طوس را
شمع، آرى ميكند روشن دل فانوس را

ديده را گفتم كه اين روشندلى از چيست؟ گفت:
طوطياى خويش كردم خاك شاه طوس را

از براى خاكروبى درش روح الامين
در كف خود هر سحر گيرد پر طاووس را

اى كه در اسماء اعظم عمر خود كردى تلف
در خراسان آى وبنگر مظهر قدوس را

[ملیکه]

بر در دوست به اميد پناه آمده‎ايم
همره خيل غم و حسرت و آه آمده‎ايم
چون نديديم پناهى به همه مُلک جهان
لاجرم سوى رضا بهر پناه آمده ‎ايم

[منتظرظهور]

مرد سماوات زمین خورده است
کعبه حاجات زمین خورده است

سلسله جنبان خدا دوستان
لرزه گرفته است چرا دوستان؟

حبّه انگور چه با تاک کرد؟
مستی ما را ز چه در خاک کرد؟

برق چرا خانه الله سوخت؟
وز همه حجاج حرم ، راه سوخت

حضرت خورشید ز خود شسته دست
حجره توحید به حجره نشست

وای از این موی پریشان شده
روایت سلسله جنبان شده

رنگ خدا را ز چه نشناختند؟
قافیه را مثل حنا باختند

چند قدم رفت و زمین گیر شد
از سفر این مه به صفر سیر شد

جان دو عالم به لبش جان رسید
لرزه ز زانو لب و دندان رسید

زلف شد و پیچ شد و تاب شد
قامت او طاقی ز محراب شد

رفت و ملاقات ، ور افتاده بوده
کوه خدا از کمر افتاده بود

خالی از اندیشه محراب ها
چفت شد و بسته شد از باب ها

در کف دستش دل خود را گرفت
دل که نگو، حاصل خود را گرفت

نم نمک، از گریه چو لبریز شد
ای پسرم گفت لبش خود به خود

این پسر کیست که ماه آمده؟
یا که به خورشید گواه آمده

او جگر مرد جگر دار ماست
او پسر دلبر عیّار ماست

آمده لب ترکند از جام او
گریه کند بر غم فرجام او

غسل کرامت به دستان اوست
دفن بلّیات به دستان اوست

سر به سر از درد چه حالی شده؟
جان پدر نعل سوالی شده

بر سر دامن سر بابا گرفت
باز گریزی به فغان پا گرفت

روز حسین از همه جا سخت تر
اکبر لیلا شده خوش بخت تر

دامن خورشید به بر ماه داشت
بنده به بالین خود الله داشت
محمد سهرابی

[منتظرظهور]

دوباره پای من و آستان حضرت تو
سر ارادت و خاک سرای جنت تو

وباز سفره لطف تو و عنایت تو
کویر دست من و بارش کرامت تو

امام مشرقی عالم وجود رضا
سحاب رحمت حق آسمان جود رضا

دوباره مثل همیشه رساندیم آقا
میان این همه دلداده خواندیم آقا

خودم نیامده ام . . . تو کشاندیم آقا
سلام داده نداده . . . تکاندیم آقا

شکستم و به نگاه تو سلسبیل شدم
و پشت پنجره فولادتان دخیل شدم

میان صحن تو برگ برات میدادند
مداد عفو گنه را دوات میدادند

به زائران شکسته ثبات میدادند
شراب کوثر و آب حیات میدادند

من آمدم که مریض مرا شفا بدهی
من آمدم که به من اذن کربلا بدهی

همینکه میرسم . . . از چشم های بارانی
هزار حاجت ناگفته را تو میخوانی

در انتظار تو هستم . . . خودت که میدانی
درست مثل همان پیرمرد سلمانی

[منتظرظهور]

نشسته ام به تمنای چشم هایت من
بیا که سربگذارم به زیر پایت من

شنیده ام که خودت در زمان پر زدنت
بروی خاک رها گشت پیکر و بدنت

هزار لاله روان شد ز گوشه دهنت
غریب بودی و خون شد تمام پیرهنت

ز سوز زهر اگرچه به خویش پیچیدی
ولی زمان غــــــــروبت جواد را دیدی

اگرچه جز پسرت کس نبود در بر تو؟
ولی ندید تنت را به خاک خواهر تو

به زیر سم ستوران نرفت پیکر تو
اسیر پنجه سرنیزه ها نشد سرتو

حسین گفتم و قلبت شکست آفا جان
به دل غبار محرم نشست آقا جان
محمد علی بیابانی