شهید سید حسین علم‌الهدی – 472 روز پیش

[صدیقه]

در سال 1337 در خانواده مجاهد بزرگ آیت الله سید مرتضی علم‌الهدی دیده به جهان گشود. از 6 سالگی به فراگیری قرآن پرداخت. بسیار اهل مطالعه بود. در سال 1356 در رشته تاریخ دانشگاه فردوسی مشهد تحصیل خود را ادامه داد. در دوران دانشجویی علاوه بر تحصیل، به تدریس نهج‌البلاغه، عقاید و تاریخ اسلام می‌پرداخت. وی از مبارزان دوران ستم شاهی بود و در شهرهای مشهد، کرمان و اهواز فعالیت سیاسی انجام می‌داد. ایشان در سنین 14 تا 21 سالگی چند بار توسط رژیم ستم‌شاهی، زندانی و شکنجه شد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی عضو اولین شورای تشکیل دهنده سپاه پاسداران در خوزستان بود. ازهمان اوایل جنگ در اهواز مستقر و سازماندهی بسیجیان اعزامی از سراسر کشور به جبهه‌های نبرد را بر عهده داشت. پس از گذشت دو ماه از جنگ، برای تشکیل سپاه پاسداران و سازماندهی عشایر به هویزه رفت.
او و جمعی از دانشجویان پیرو خط امام در حماسه هویزه (16 دی ماه 1359) به دریای تانک‌های دشمن که آن‌ها را محاصره کرده بودند، حمله‌ور شدند و در همین روز به شهادت رسید.

[صدیقه]

مردی كه اسلحه‌اش از عشق بود

زندگى‌اش یك جور نبود؛ موقع تحصیلاتش هم، فقط درس نمی‌خواند بلكه دانشجویى مبارز بود. زمانى هم می‌شد كه یك سرباز مسلح بود و رژیم طاغوت از دستش می‌نالید و وقت‌هایى هم بود كه مثل یك آدم سر به زیر درس می‌داد و شده بود یك معلم توانا! اما توی تمام این حالات، رفتارش در خانه، هیچ وقت تفاوت نمى‏كرد. وارد منزل كه مى‏شد با شور و حرارت خاصى، همه را تحت تأثیر خودش قرار مى‏داد.
مادرش را بیشتر از همه احترام مى‏كرد و گاهی هم جلوی همه دست ایشان را مى‏بوسید. با برادرها و خواهرهای بزرگترش چنان با عاطفه بود كه همه او را محرم راز خود مى‏دانستند. و اما بچه‏هاى كوچكتر را جور دیگری دوست داشت؛ همه را جمع می‌كرد و مثل یك بچه با آن‌ها بازى مى‏كرد.

از جایت بلند نشو رفیق!




تیمسار جعفرى (فرمانده لشكر خوزستان در زمان شاه) براى افتتاح مسجد پادگان ، از همه شخصیت‏ها، دعوت كرده بود. یكى از دوستان [Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]، از ایشان خواست كه در اول این جلسه، قرآن بخواند. تیمسار كه وارد مجلس شد، همه حاضرین به احترام او از جا بلند شدند. اما حسین سرش را در قرآن برده بود و... به همین بهانه از جا بلند نشد.
لحظاتى بعد، حسین پشت تریبون رفت و آیاتى از سوره نساء را خواند كه به فارسی این طور معنی می‌شود:

« چرا در راه خدا و براى نجات مستضعفان، قیام نمى‏كنید...»