(¯*~•~* نوروز در شعر و ادب پارسي(اشعار نوروزي) *~• ~*¯) – 431 روز پیش

[منتظرظهور]

[Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]


مژده ای دل که دگرباره بهار آمده است
خوش خراميده و با حسن و وقار آمده است

به تو ای باد صبا می دهمت پيغامی
اين پيامی است که از دوست به يار آمده است

شاد باشيد در اين عيد و در اين سال جديد
آرزويی است که از دوست به يار آمده است


[Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]

[منتظرظهور]

با رسیدن بهار، طبیعت ردای سبز بر تن می‏کند.

چکاوک‏ها، هزار دستان و قمریان،

نغمه‏ها و سرودهای فرح‏بخش و تازه سرمی‏دهند

و انسان‏ها را به مهرورزی، گره‏گشایی و هم‏گرایی فرا می‏خوانند.

بهار، پیام‏آور عشق و رویش است و موسم سرور و آشتی

و به همین خاطر است که خواستنی است

و با آمدنش دل‏ها سرشار از سرور و جان‏ها معرفت می‏یابد.

بهار، پیام‏آور تعادل است و اینکه در سایه تعادل، زندگی زیبا می‏شود.

با دیدن بهار، رحمت و محبت خداوند را به یاد می‏آوریم.

در اینکه چشمه مهر ایزد همواره به سوی آدمیان و همه موجودات،

سرازیر است و ما اگر او و نشانه‏هایش را فراموش کنیم،

او هرگز ما را فراموش نمی‏کند

و با دگرگونی فصل‏ها نیز به جلوه‏گری قدرت بی‏پایانش می‏پردازد

تا شاید دلی به یاد او افتد و به شوق او بتپد

و بر اثر تماشای جلوه‏هایش، اشک شوق از چشمی جاری شود.

اساسا جهان هستی، آینه‏دار خداست

و جمال پروردگارش را به تماشا گذاشته است.


به تعبیر خواجه شيرازي لسان الغيب:

مراد دل ز تماشای باغ عالم چیست؟

به دست مردم چشم، از رخ تو گل چیدن

بهار نیز یکی از باشکوه‏ترین جلوه‏های خدا در جهان هستی است

که می‏توان با تماشای آن، نقبی به عالم معنا زد

و راهی به سوی خدا یافت و جمال پروردگار را به تماشا نشست.


همانگونه كه سعدی شیرازی سروده است :

بامدادی که تفاوت نکند لیل و نهار
خوش بود دامن صحرا و تماشای بهار

بلبلان وقت گل آمد که بنالند از شوق
نه کم از بلبل مستی تو بنال ای هشیار

آفرینش همه تنبیه خداوند دل است
دل ندارد که ندارد به خداوند اقرار

خبرت هست که مرغان سحر می‏گویند
آخر ای خفته! سر از خواب جهالت بردار

[Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]

[منتظرظهور]

باز می آید بهار و می برد

رنگ غم از چهره های خوب و پاک

باز خورشید قشنگ و مهربان

دستهای گرم خود وا میکند

می نشیند گوشه ای و باز هم

کوچ سرما را تماشا می کند

برفها را در بغل جا می دهد

تا ز شرمی آتیشن آبش کند

چشمه را سیراب از چشمان برف

بید را با باد بی تابش کند

با دوچشمانی خمار آنسوی تر

می نشیند در تماشای بهار

عطرباد و رقص ناز نسترن

مستی آن آهوان بی قرار

با نگاهش ناز نرگس می خرد

تا ز جامی باز سر مستش کند

خنده ی سرخ شقایق را ببین

باز می آید زغم هستش کند

باز می خندد به چشم روزگار

باز می بوسد گل روی زمین

باز هم با دست گرمش می کشد

عاشقی در لحظه های واپسین

می رسد از ره بهار و باز عشق

بر رخ عالم تبسم می کند

عالمی دیدم که از لبخند عشق

باز دست و پای خود گم می کند

می رسد از پیچ و خم های زمان

میکند با قلب عالم گفتگو

می شود با با باد و باران همسفر

مهربانی را کند او جستجو

[منتظرظهور]

[Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]


برخیز که می‌رود زمستان
بگشای در سرای بستان

نارنج و بنفشه بر طبق نه
منقل بگذار در شبستان

وین پرده بگوی تا به یک بار
زحمت ببرد ز پیش ایوان

برخیز که باد صبح نوروز
در باغچه می‌کند گل افشان

خاموشی بلبلان مشتاق
در موسم گل ندارد امکان

آواز دهل نهان نماند
در زیر گلیم و عشق پنهان

بوی گل بامداد نوروز
و آواز خوش هزاردستان

بس جامه فروختست و دستار
بس خانه که سوختست و دکان

ما را سر دوست بر کنارست
آنک سر دشمنان و سندان

چشمی که به دوست برکند دوست
بر هم ننهد ز تیرباران

سعدی چو به میوه می‌رسد
دست سهلست جفای بوستانبان

[Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]

[منتظرظهور]

[Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]

بهار آمد بهار آمد بهار مشکبار آمد

نگار آمد نگار آمد نگار بردبار آمد

صبوح آمد صبوح آمد صبوح راح و روح آمد

خرامان ساقي مه رو به ايثار عقار آمد

صفا آمد، صفا آمد که سنگ و ريگ روشن شد

شفا آمد شفا آمد شفاي هر نزار آمد

حبيب آمد حبيب آمد به دلداري مشتاقان

طبيب آمد طبيب آمد طبيب هوشيار آمد

سماع آمد سماع آمد سماع بي صداع آمد

وصال آمد وصال آمد وصال پايدار آمد

ربيع آمد ربيع آمد ربيع بس بديع آمد

شقايق ها و ريحان ها و لاله خوش عذار آمد

کسي آمد کسي آمد که ناکس زوکسي گردد

مهي آمد مهي آمد که دفع هر غبار آمد

دلي آمد دلي آمد که دلها را بخنداند

مي اي آمد مي اي آمد که دفع هر خمار آمد

کفي آمد کفي آمد که دريا دُرّ ازو يابد

شهي آمد شهي آمد که جان هر ديار آمد

کجا آمد کجا آمد کزينجا خود نرفته است او

وليکن چشم گه آگاه و گه بي اعتبار آمد

ببندم چشم و گويم شد، گشايم گويم او آمد

و او در خواب و بيداري قرين و يار غار آمد

کنون ناطق خمش گردد کنون خامش به نطق آمد

رها کن حرف بشمرده که حرف بي شمار آمد

[Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]

[منتظرظهور]

[Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]



عيد نوروز در شعر امام خمينى(ره)

باد نوروز وزيده است به كوه و صحرا
جامه عيد بپوشند، چه شاه و چه گدا


بلبل باغ جنان را نبود راه به دوست
نازم آن مطرب مجلس كه بود قبله نما


صوفى و عارف از اين باديه دور افتادند
جام مى گير ز مطرب، كه روى سوى صفا


همه در عيد به صحرا و گلستان بروند
من سرمست زميخانه كنم رو به خدا


عيد نوروز مبارك به غنى و درويش
يار دلدار! زبتخانه درى رابگشا


گرمرا ره به در پير خرابات دهى
به سروجان به سويش راه نوردم نه به پا


سالها در صف ارباب عمائم بودم
تا به دلدار رسيدم، نكنم باز خطا

[Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]

[منتظرظهور]

[Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]

حضرت امام(ره) ضمن مبارك شمردن عيد نوروز

بر فقير و غنى و پوشيدن جامه نو در اين ايام،

و رفتن به كوه وصحرا و باغ و بستان را ستوده

و در وصف بهار قصيده ذيل را سروده است:

بهار شد در ميخانه باز بايد كرد
به سوى قبله عاشق نماز بايد كرد


نسيم قدس به عشاق باغ مژده دهد
كه دل ز هردو جهان بى نياز بايد كرد

كنون كه دست به دامان سرو مى نرسد
به بيد عاشق مجنون، نياز بايد كرد


غمى كه در دلم از عشق گلعذاران است
دوا به جام مى چاره ساز بايد كرد

كنون كه دست به دامان بوستان نرسد
نظر به سرو قدى سرفراز بايد كرد

[Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]