•*♥*• "والارض وماطحاها"بيست و پنجم ذيقعده ٬روز دحوالارض •*♥*• – 570 روز پیش

[منتظرظهور]

وَ الْأَرْضِ و َمَا طَحَاهَا "

قسم به زمين و كسى كه آن را گسترانيده است.

سوره مباركه شمس - آيه 6

بيست و پنجم ماه ذي القعده روزدحوالارض است.

دحوالارض را چنين معرفي مي کنند "روزي كه زمين از زير کعبه كشيده و گسترانيده شد.

گر چه اين مطلب يعني کشيده شدن و گسترانده شدن زمين در وحله اول عجيب به نظر ميرسد اما تعريف واضح تر اين موضوع اين است که گفته شود :

پس از آنکه تمام سطح کره زمين به مدت طولاني در زير آب فرو رفته وخداوند خواست تا آن را از زير آب بيرون آورد که صحنه زندگي موجودات مهيا گردد ،اولين نقطه اي که از زير آب سر بيرون آورد همان مکان مقدس کعبه و بيت الحرام بود . اين واقعه نشان دهنده اهميت اين نقطه و مرکزيت آن براي همه عالميان است

روايت است که « امام رضا » عليه السلام فرموده اند:
درشب بيست و پنجم ماه ذى القعده حضرت ابراهيم (ع) و حضرت عيسى (ع) متولد شده اند.

در اين روز رسول خدا صلى الله عليه و آله، به قصد حجة الوداع از مدينه با يكصد و چهار هزار يا يكصد و بيست و چهار هزار و حضرت فاطمه (ع) و تمامى اهل بيت خود از راه شجره به مکه عزيمت نمودند.

ونيز روايت است كه حضرت مهدي عج الله تعالي فرجه شريف در چنين روزي ظهور خواهند كرد ان شاء الله.

[منتظرظهور]

سخنی از ایت‌الله ملکی تبریزی در پاسداشت روز دحوالارض

خداوند بزرگ در چنین روزی زمین را برای سکنای فرزندان آدم و زندگی بر روی آن آماده فرمود، و روزی‌های ما و نعمت‌های پروردگار در چنین روزی گسترش یافته است؛
روزی‌ها و نعمت‌هایی که از شماره بیرون است و کسی را یارای شکر آن نیست. و اگر تو در بزرگی شأن دحوالارض اندیشه نمایی حیرت‌زده خواهی شد.
و از این‌جاست که انسان عارف و مراقب روز دحوالارض، در برابر همه این نعمت‌های گوناگون، شکری بر خویشتن واجب می‌بیند،
و چون به قلب خویش مراجعه می‌کند، می‌بیند که حتی بر ادای حق ناچیزی از آن همه نعمت‌ها توانا نیست.

و چون بنده‌ای نسبت به آن همه نعمت‌ها شناخت حاصل کند، به عجز و کوتاهی خویش در ادای حق آن نعمت‌های انبوه اقرار خواهد کرد و تلاش خود را در انجام شکر آنها ناچیز خواهد شمرد و همواره خود را در برابر آفریننده آن همه نعمت‌ها سرافکنده خواهد دید.]

آورده‌اند که...

حسن بن علی وشّا می‌گوید:

من کودک بودم که شب بیست و پنجم ذی‌القعده با پدرم در خدمت امام رضا(ع) شام خوردیم. آن‌گاه آن حضرت فرمود: امشب حضرت ابراهیم(ع) و حضرت عیسی(ع) متولّد شده‌اند و زمین از زیر کعبه پهن شده است، پس هر که روزش را روزه بدارد، چنان است که شصت ماه را روزه داشته است.]
از حضرت علی(ع) روایت است که فرمود: «نخستین رحمتی که از آسمان به زمین نازل شد، در روز بیست و پنجم ماه ذی‌القعده، روز دحوالارض بوده است.
و هرکس این روز را روزه بدارد و شب آن را به عبادت بپردازد، به پاداش عبادت صد‌ساله رسیده است؛
عبادت صد ساله‌ای که روز‌های آن را به روزه و شب‌های آن را به عبادت گذرانیده است. و هر جماعتی که در این روز گِرد هم ایند و به ذکر پروردگار بپردازند،
پراکنده نخواهند شد مگر آنکه خواسته‌های آنان برآورده خواهد شد و در این روز هزاران رحمت از سوی پروردگار نازل می‌شود که نودونه درصد آن از آنِ کسانی است که روزش را به روزه و ذکر مشغول باشند و شبش را به احیا و عبادت».]

مراقبات، صص 193 و 194.

مفاتیح الجنان، ص 451.

مراقبات، صص 186 و 187.

[منتظرظهور]

زيباي زيبا؛ با رنگينه‏گي چشمگير و با طراوتي سفيد و سبز و آبي! گويي بر پرده خلقت، تنها بهانه آفرينش زمين، اين بوده که «طاووس جلوه‏زار هستي باشد؛ طاووس کهکشان‏ها!
طاووس طنازي که جلوه‏زار رنگ، در کهکشان‏هاست و با ظاهر فناپذيرش، باطني فناناپذير دارد؛ باطني مثل ضمير آيينه‏سان عارفان و عاشقان!
زمين!
زميني که محل نشو و نماي «عشق» است؛ عاشق‏ترين عارفِ روزگاران چنين توصيفش مي‏کند:
«و زمين را آفريد، که دريايي سبز و روان، آن را بر دو مي‏کشد. زمين در برابر فرمان خداوند «جلّ جلاله» فروتن و در برابر شکوه خداوندي‏اش هميشه تسليم است».
زمين؛ زميني که جلوه‏زار تجلّي دست‏هاي نقّاش لا يزال ازلي است و مطرب نيايش‏هاي عاشقانه پيامبر صلي‏ الله‏عليه ‏و‏آله‏وسلم و علي عليه‏السلام !
زمين؛ زميني که آيينه غروب عاشوراست؛ غروبي که هر روز، آتش دلِ زمين را بر پرده «شفق» مي‏آويزد و صيحه فرشتگان را بر ساحل دل‏ها مي‏کوبد!
زميني که يادمان غربت آدم عليه‏السلام و يادگار لالايي حزين حواست!
زمين که در قاموس معرفت اللّه، مهد آسايش و سرير آرامش است: «اَلَمْ نَجْعَلِ الْاَرْضَ مِهادا»!
زميني که معرفت زيباشناسي و جمال توحيدي را به انسان آموخت و هنر لا يزالي حضرت حق «جلّ جلاله» را به تماشا گذاشت؛ «پس زمين به وسيله باغ‏هاي زيبا و تن پوش نازک گل برگ‏ها، همه را به سرور و شادي دعوت کرده و با زينت و زيورِ گُل‏ها، فخر کنان، همه را به وجد آورده، شگفت‏زده کرد.»
گل‏ها را براي مشام آشفته عارفان؛ آبشاران را براي تماشاي عاشقان؛ و جاده‏هاي سبز را براي رسيدن به آرزوهاي کودکان، آفريد! دريا را براي تجسّم عظمت و دشت را ادراک و شهود رنگ‏ها آفريد!
چمن را براي نرميِ بستر آهوان و درختان را براي موسيقي جاريِ پرندگان!
«وَ جَعَلَ ذلِکَ بِلاغا لِلْاَنام و رِزْقا لِلْاَنْعَامِ، وَ خَرَقَ الفِجَاجَ فِي آفَامِهَا، وَ أَمَامَ الْمِنَارِ لِلسَّالِکِينَ عَلي جَوَادِّ طُرُقِهَا.
... و آفريد جايگاه مناسبي را که «عشق» بتواند به نشو و نما بپردازد! کوه‏ها سر برآورده و جنگل‏ها به سمت آسمان کشيده شدند؛ چمن‏ها، غرق تماشاي نگاه آهوان گشته و جويباران، دل به زمزمه سِحرانگيز قناري سپردند. اقيانوس‏ها به «تسبيح توحيد» خروشيدند و چشمه‏ها از دلِ عشق، جوشيدن گرفتند؛ تا کسي باشد و بتواند، که بخواند: «هُوَ الَّذي خَلَقَ لَکُمْ مّا فِي الْأَرْضِ جَميعا»
زمين، آراسته شد به زيباترين رنگ‏ها، به زيباترين جاذبه‏ها، به عطرآگين‏ترين هواي جاري در کاينات!
رقص نيلوفرهايش، زمزمه جويبارش، گاهواره دريايش، موسيقي آبشارش، سرود زيباي پرندگان و سکوت دل‏انگيز شب‏هايش، يعني: «اَلَّذي جَعَلَ لَکُمُ الْأَرْضَ فِراشا.»
زمين آفريده شد، تا با خميره عطرآگين گِلش، «دل»، ساخته و پرداخته شود و دل، «عشق الهي» را در دامان بپروراند.
زمين آفريده شد، تا عاشق از نهايت عشق، سر بر سرير عطرآگين خاک نهاده و آکنده از ياد خداوند «جلّ جلاله» و عطر «نماز» گردد؛ نمازي که ميزانِ ارادت عاشق به حضرت دوست است و مقام والاي وصل!
زمين آفريده شد، تا کعبه، ـ اين صندوق اسرار خداوند ـ جهت‏نماي گم کردگان راه، در کهکشان‏ها باشد!
زمين آفريده شد، تا اجسام ناسوتي، ناراستي‏هاي وجود خويش را از نگاه‏ها پنهان نمايند!
زمين آفريده شد، تا دست‏هاي تاول زده، به صداقت خويش ببالند؛ آن‏گاه که ترازوي عدالت، برابر نگاه‏ها، قد برمي‏افرازد!
زمين آفريده شد، تا هرکسي بتواند «بدي‏ها و خوبي‏هاي» خويش را در آيينه خاک، به تماشا بنشيند!
زمين آفريده شد؛ زيباي زيبا، با رنگينه‏گي چشمگير و طراوتي سفيد و سبز و آبي! تا اين‏که جلوه‏زار هستي را، طاووس رنگ‏هاي بديع باشد؛ طاووس جلوه‏زار عشق، طاووس آيينه خانه هستي!

سيدعلي اصغر موسوي

[منتظرظهور]

در این روز به غیر از روزه و عبادت و ذکر خدا و غسل دُو عمل وارد است اوّل نمازى که در کتب شیعه قُمیّین روایت شده و آن دو رکعت است در صبحگاه در هر رکعت:
بعد از حمد پنج مرتبه سوره وَالشَّمْسِ بخواند و بعد از سلام نماز بخواند:
لا حَوْلَ وَلا قُوَّهَ اِلاّ بِاللّهِ الْعَلىِّ الْعَظیمِ
جنبش و نیروئى نیست جز به خداى والاى بزرگ
پس دعا کند و بخواند:
یا مُقیلَ العَثَراتِ اَقِلْنى عَثْرَتى یا مُجیبَ
اى نادیده گیر لغزشها، نادیده گیر لغزشم را اى اجابت کننده
الدَّعَواتِ اَجِبْ دَعْوَتى یا سامِعَ الاْصْواتِ اِسْمَعْ صَوْتى
دعاها اجابت کن دعایم را اى شنواى صداها بشنو صدایم را
وَارْحَمْنى وَتَجاوَزْ عَنْ سَیِّئاتى وَما عِنْدى یا ذَاالْجَلالِ وَالاْکْرامِ
و به من رحم کن و از گناهانم و آنچه بدى دارم درگذر اى صاحب جلالت و بزرگوارى
دوّم خواندن این دعا است که شیخ در مصباح فرموده مستحبّ است خواندن آن :
اَللّهُمَّ داحِىَ الْکَعْبَهِ وَفالِقَ الْحَبَّهِ وَصارِفَ اللَّزْبَهِ وَکاشِفَ کُلِّ کُرْبَهٍ
خدایا اى گسترنده خانه کعبه و شکافنده دانه و برطرف کننده سختى و گشاینده هر غم و گرفتارى
اَسْئَلُکَ فى هذَا الْیَوْمِ مِنْ اَیّامِکَ الَّتى اَعْظَمْتَ حَقَّها وَاَقْدَمْتَ سَبْقَها
از تو خواهم در این روز از روزهایت که بزرگ گرداندى حقش را و در سبقت پیشش انداختى
وَجَعَلْتَها عِنْدَ الْمُؤْمِنینَ وَدیعَهً وَاِلَیْکَ ذَریعَهً وَبِرَحْمَتِکَ الْوَسیعَهِ
و در نزد مؤ منین آن را به ودیعت نهادى و آن را وسیله اى براى آمدن به پیشگاهت و رسیدن برحمت وسیعت قراردادى
اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ عَبْدِکَ الْمُنْتَجَبِ فِى الْمیثاقِ الْقَریبِ یَوْمَ
که درود فرستى بر محمد بنده برگزیده ات در روز میثاق نزدیک که روز
التَّلاقِ فاتِقِ کُلِّ رَتْقٍ وَداعٍ اِلى کُلِّ حَقٍّ وَعَلى اَهْلِ بَیْتِهِ الاَْطْهارِ
دیدار و ملاقات است آن بزرگوارى که هر در بسته اى را گشود و به هر حقى دعوت فرمود و بر خاندان پاکیزه
الْهُداهِ الْمَنارِ دَعائِمِ الْجَبّارِ وَوُلاهِ الْجَنَّهِ وَالنّارِ وَاَعْطِنا فى یَوْمِنا
و راهنمایان روشنى بخش و پایه هاى دین خدا و زمامداران کار بهشت و دوزخند و عطا کن به ما در این روز
هذا مِنْ عَطآئِکَ الَْمخْزُونِ غَیْرَ مَقْطوُعٍ وَلا مَمْنوُعٍ تَجْمَعُ لَنا بِهِ
از عطاى موجود در خزینه ات که نه پایان دارد و نه جلوگیرى شود گردآورى بدان براى ما
التَّوْبَهَ وَحُسْنَ الاْوْبَهِ یا خَیْرَ مَدْعُوٍّ وَاَکْرَمَ مَرْجُوٍّ یا کَفِىُّ یا وَفِىُّ یا
توبه و بازگشت خوبى را بسوى خودت اى بهترین خوانده شدگان و بزرگوارترین مایه امید اى کفایت کننده اى وفادار اى
مَنْ لُطْفُهُ خَفِىُّ اُلْطُفْ لى بِلُطْفِکَ وَاَسْعِدْنى بِعَفْوِکَ وَاَیِّدْنى بِنَصْرِکَ
که لطفش در نهان و خفا است به لطف خویش بر من لطف فرما و به عفوت سعادتمندم کن و به یاریت کمکم ده
وَلا تُنْسِنى کَریمَ ذِکْرِکَ بِوُلاهِ اَمْرِکَ وَحَفَظَهِ سِرِّکَ وَاحْفَظْنى مِنْ
و از یاد کریمانه‌ات فراموشم مکن به حق زمامداران کار خود و نگهبانان رازت و نگاهم دار از
شَوایِبِ الدَّهْرِ اِلى یَوْمِ الْحَشْرِ وَالنَّشْرِ وَاَشْهِدْنى اَوْلِیآئَکَ عِنْدَ
آلودگیهاى روزگار تا روز حشر و برانگیخته شدن و گواه گیر برایم دوستانت را هنگام
خُرُوجِ نَفْسى وَحُلوُلِ رَمْسى وَانْقِطاعِ عَمَلى وَانْقِضآءِ اَجَلى
جان دادنم و سرازیر شدنم در قبر و به پایان رسیدن کردارم و بسر آمدن عمرم
اَللّهُمَّ وَاذْکُرْنى عَلى طوُلِ الْبِلى اِذا حَلَلْتُ بَیْنَ اَطْباقِ الثَّرى
خدایا یادم کن در دوران دراز پوسیده شدنم در آن هنگام که میان توده هاى خاک وارد شوم
وَنَسِیَنِى النّاسوُنَ مِنَ الْوَرى وَاَحْلِلْنى دارَ الْمُقامَهِ وَبَوِّئْنى مَنْزِلَ
و مردم فراموشکار یکسره فراموشم کرده‌اند و در خانه ماندنى (بهشت ) فرودم آر و در منزل
الْکَرامَهِ وَاجْعَلْنى مِنْ مُرافِقى اَوْلِیآئِکَ وَاَهْلِ اجْتِبآئِکَ وَاصْطِفآئِکَ
کرامت جایم ده و از رفقاى دوستانت و برگزیدگان و مخصوصانت قرارم ده
وَبارِکْ لى فى لِقآئِکَ وَارْزُقْنى حُسْنَ الْعَمَلِ قَبْلَ حُلوُلِ الاْجَلِ
و دیدارت را بر من مبارک گردان و حسن عمل روزیم کن پیش از آنکه عمرم بسر رسد
بَریَّئاً مِنَ الزَّلَلِ وَسوَُّءِ الْخَطَلِ اَللّهُمَّ وَاَوْرِدْنى حَوْضَ نَبِیِّکَ مُحَمَّدٍ
در حالى که پاک از لغزش و بد کردارى باشم خدایا مرا به حوض پیامبرت محمد
صَلَّى اللّهُ عَلَیْهِ وَ الِهِ وَاسْقِنى مِنْهُ مَشْرَباً رَوِیّاً سآئِغاً هَنیئاً لا اَظْمَاءُ
صلى اللّه علیه و آله (یعنى حوض کوثر) واردم کن و بنوشان مرا از آن حوض نوشاندنى سیراب کننده و روان و گوارا که دیگر
بَعْدَهُ وَلا اُحَلاُ وِرْدَهُ وَلا عَنْهُ اُذادُ وَاجْعَلْهُ لى خَیْرَ زادٍ وَاَوْفى میعادٍ
تشنه نشوم و از ورود بدان جلوگیریم نکنند و بازم ندارند و آن را برایم بهترین توشه راه و کامل‌ترین وعده گاه
یَوْمَ یَقوُمُ الاْشْهادُ اَللّهُمَّ وَالْعَنْ جَبابِرَهَ الاْوَّلینَ وَالاَّْخِرینَ
در روز به پا خواستن گواهان قرار ده خدایا دور ساز از رحمتت سرکشان اولین و آخرین را
وَبِحُقوُقِ اَوْلِیآئِکَ الْمُسْتَاْثِرینَ اَللّهُمَّ وَاقْصِمْ دَعآئِمَهُمْ وَاَهْلِکْ
و آنانکه به حقوق دوستان برگزیده‌ات تجاوز و تعدّى کردند خدایا پایه هاى حکومتشان را در هم شکن
اَشْیاعَهُمْ وَعامِلَهُمْ وَعَجِّلْ مَهالِکَهُمْ وَاسْلُبْهُمْ مَمالِکَهُمْ وَضَیِّقْ
و پیروان و عمالشان را نابود گردان و به هلاکتشان تعجیل کن و مملکتهاشان را از ایشان بگیر و راهها
عَلَیْهِمْ مَسالِکَهُمْ وَالْعَنْ مُساهِمَهُمْ وَمُشارِکَهُمْ اَللّهُمَّ وَعَجِّلْ فَرَجَ
را بر ایشان تنگ فرما و آنانکه با ایشان سهیم و شریک هستند نیز از رحمتت دور کن خدایا شتاب کن در فرج
اَوْلِیآئِکَ وَارْدُدْ عَلَیْهِمْ مَظالِمَهُمْ وَاَظْهِرْ بِالْحَقِّ قاَّئِمَهُمْ وَاجْعَلْهُ
دوستانت و حقوق از دست رفته شان را به آنها باز گردان و قائمشان را به حق ظاهر گردان
لِدینِکَ مُنْتَصِراً وَبِاَمْرِکَ فى اَعْدآئِکَ مُؤْتَمِراً اَللّهُمَّ احْفُفْهُ بِمَلاَّئِکَهِ
و یارى ستاننده دینت و فرمانرواى در میان دشمنانت قرارش ده خدایا فرشتگان یارى دهنده را گرداگردش
النَّصْرِ وَبِما اَلْقَیْتَ اِلَیْهِ مِنَ الاْمْرِ فى لَیْلَهِ الْقَدْرِ مُنْتَقِماً لَکَ حَتّى
قرار ده و بدان دستورى که در شب قدر بر او فرستى وى را انتقام کشَنده براى خودت قرار ده بدان حد
تَرْضى وَیَعوُدَ دینُکَ بِهِ وَعَلى یَدَیْهِ جَدیداً غَضّاً وَیَمْحَضَ الْحَقَّ
که تو خوشنود گردى و دین تو به وسیله او و بدست او بصورت نو و تازه اى درآید و حق کاملاً
مَحْضاً وَیَرْفُِضَ الْباطِلَ رَفْضاً اَللّهُمَّ صَلِّ عَلَیْهِ وَعَلى جَمیعِ آبائِهِ
خالص گردد و باطل یکسره از بین برود خدایا درود فرست بر او و بر همه پدرانش
وَاجْعَلْنا مِنْ صَحْبِهِ وَاُسْرَتِهِ وَابْعَثْنا فى کَرَّتِهِ حَتّى نَکوُنَ فى زَمانِهِ
و قرار ده ما را از اصحاب و نزدیکانش و در زمان رجعت او ما را برانگیز تا ما در زمان او
مِنْ اَعْوانِهِ اَللّهُمَّ اَدْرِکْ بِنا قِیامَهُ وَاَشْهِدْنا اَیّامَهُ وَصَلِّ عَلَیْهِ [على
جزء یارانش باشیم خدایا توفیق درک زمان قیام او را نصیب ما گردان و در روزگار ظهورش ما را حاضر کن و درود فرست بر او
مُحَمَّد] وَارْدُدْ اِلَیْنا سَلامَهُ وَالسَّلامُ عَلَیْهِ [عَلَیْهِمْ] وَرَحْمَهُ اللّهِ وَبَرَکاتُهُ

و سلام او را بسوى ما بازگردان و سلام و تحیت و رحمت خدا و برکاتش بر او باد
میرداماد (رَحمَهُ اللّهُ) در رساله «أربعه ایّام» خود در بیان اعمال روز دَحْوُالارض فرموده که زیارت حضرت امام رضاعلیه السلام در این روز افضل اعمال مستحبّه وآکَدِ آداب است .

[منتظرظهور]

خدایا، در این روز دلم را دریاب!

موج‏هاى فتنه و هوا و هوس، سرزمین دلم را دربرگرفته است

و در تلاطمى سخت، هر یک دیگرى را چونان شتران،

بر هر سو روان مى‏سازد.
الهى، دلم را کعبه خود گردان و به نور ایمانت محکم کن؛

آنچنان که هیجان هر موجى در تماس با سینه‏ام فرو نشیند

و احساسم چون اسب مهار شده، رام گردد.
پروردگارا! آن‏گونه که در این روز خشکى‏هاى زمین را
در دل امواج گستردى

و توفان آب‏هاى سرکش را
از کبر و غرور و سرکشى بازداشتى،

از کعبه دلم، زیبایى‏هاى فضایل را بگستر

تا طوفان سرکش و طغیان نفسم را مهار کند

و کوه‏هاى سخت و مرتفع عدالت را بر دوش خود حمل کند؛

چشمه‏هاى حکمت و سخاوت از فراز کوه‏ها بجوشد

و دره‏هاى آن از معادن گران‏سنگ عفاف پوشیده شود

و با قله‏ها و صخره‏هاى شجاعت، از لرزش و اضطراب بازماند.
معبودا!
در این روز، مرا براى طواف خودت

در خانه و کعبه دلم محرم ساز!