۩۞۩ وفات حضرت ام البنین مادر گرامی حضرت عباس علیه السلام تسلیت باد ۩۞۩ – 373 روز پیش

[میثاق الهی]

[Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...][Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...][Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]

ناله های ام البنین

دوبـاره بـوی بقیــــع و مـدینــه می آيــــد
دوباره زمزمه غم ز ســــــــینه می آیـد

دوبـاره مـرغ دلـم ســــــر به زیـر پر بـرده
که سوز ناله به سودای چشم تر برده

نشـسته گوشــه اندوه و ناله ســـر داده
ز ســـــــوز ناله ام البنین خبـــــر داده:

« منـم که سـایه نشین و جـود مـولایم
کنیز خانه غم ، خـــــــاک پای زهرایم

منم که خانه به دوش غم علی هستم
منم که همقدم محنت ولی هســتم

منم که شـاهد زخـم شکسـته ابـرویـم
انیس گریه به یاس شکستـه پهلویم

منم که در همه جا در تب حسـن بودم
منم که شاهد خون لب حسـن بودم

منم که جلوه حق را به عین می دیدم
خـدای را به جمال حسیـن می دیدم

منم که بوده دلم صبـح و شـام با زینب
منم میان همـه ، هم کـلام بـا زینـب

منم که سوگ گلستـان و باغبـان دارم
به سینـه زخــم غــم کربلائیـان دارم

منم که ظـهر عطـش را نمی برم از یـاد
چهار لاله بی سر ز من به خاک افتاد

«منم که مادر عشق و امید و احساسم

فــدای یک سـر موی حســین عباسـم»

[Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...][Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...][Only Registered and Activated Users Can See Links. Click Here To Register...]

[میثاق الهی]

امشب عزا گرفته‌ي غوغاي مادرم
هستم خموش و گوش به آواي مادرم
گر منصبم چنين شده «سقاي تشنه لب»
اين است مرحمت از دعاهاي مادرم

[میثاق الهی]

دیگر مرا ام البنین نخوانید!

دیگر مرا ام البنین نخوانید؛ تا جای پای خاطرات برهنه کودکی های پسرانم در ساحل خالی دریای توفانی خیالم، با اندوه مادرانه ام، پُر نشود!
کدام تندیس تاریخی، در میانه میدان شهر آرزوهای زیر تیغ رفته ام، می تواند گوشه ای از پیکره دست نیافتنی عباس علیه السلام را تجسمی دوباره بخشد؟
آن بغض پنهان در رجزهای ناخوانده «ابن اسداللّه » که در ابهت غرش هیچ شیری بازگو نخواهد شد، تارهای حنجره زخمی مرا نیز از صدای زندگی انداخته است!
مرا به نام مادر خطاب نکنید، تا گهواره عقاب تیزبال بنی هاشمی ام، بر فرار قله کوه های غرورم، با لرزش دستان ناامیدم از حرکت باز نایستد!
چه کسی برق آسمان چشمان درخشان او را به باران خون و اشک تبدیل کرد؛ بی آن که از صدای رعدآسای تکان بال و پرش بهراسد؟
پدرش علی علیه السلام که دست خدا بود، او را به دور دست ترین نقطه آسمانی، مشق پرواز داده بود تا پنجه هیچ کفتاری نتواند بال و پرش را زخمیِ خیانت خویش کند!
آه از آن لحظه ای که عقابی بر زمین بیفتد!
همین است که از عاشورای خبر مصیبت علقمه تا کنون، زمین زیر پایم می لرزد و من برای پیری ام، عصایی نمی یابم جز قامت خمیده زینب علیهاالسلام که مهتاب نیمه جان شب های کوری دلم گشته!

نزهت بادی

[میثاق الهی]

مادر ادب

سید عبدالحمید کریمی

ای همسر بافضیلت امیرالمؤمنین علیه السلام ، دختر دلاوران عرب، ام البنین!
خدا تو را رحمت کند! نیک همسری برای علی علیه السلام بودی؛ هم او که به برادرش عقیل فرمود: زنی را به همسریم اختیار کن که فرزندانی شجاع برایم به دنیا آورد و «عقیل»، نام تو را بر زبان آورد که شجاع تر از پدران تو، در عرب نبوده است.
و تو، چهار پسر رشید برای علی علیه السلام آوردی تا دوست داران فرزندان زهرا علیهاالسلام باشند و فدائیان حسین علیه السلام در روز عاشورا.
اگر تو نبودی، چگونه در کربلا، «عباس» دلاور، علمدار دلیر حسین می شد که یزید، لعنت خدا بر او باد ـ از شجاعت او در نگهداری عَلَم در شگفت مانده بود؛ آن جا که دید بر پیکر علم سپاه حسین، تیر بسیار نشسته، مگر جای دست های علمدار. حیرت زده پرسید: این عَلَم در دست چه کسی بوده است، که با این همه تیر، علم را رها نکرده است؟
ای بانوی شرافت و ادب! کرامت تو را می شود در زلال آیینه اباالفضلت دید؛ آن جا که امان نامه شیطان را به سینه خاک کوبید و گفت: حیرتا! زاده ام البنین امان داشته باشد، اما میوه نازنین رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم زاده زهرای مطهّر، امان نداشته باشد؟
اگر تو همسر امیرالمؤمنین نبودی، چه کسی ماه بلند بالای بنی هاشم را به دنیا می آورد، که از طلعت زیبا و جمال دل آرایش، عرب، انگشت حیرت به دندان می گزید؟
بانوی بافضیلت بودی که ابوالفضل را چنان تربیت کردی، تا پشت و پناه حسین و لشگرش باشد و از کشته های دشمن، پشته بسازد.
مرحبا به مادریت، ای مادر ادب! که به نوباوگان خویش فرمودی: از سر ادب. به گل های زهرا علیهاالسلام ، «آقا و مولا» خطاب کنند، نه «برادر». خدا تو را رحمت کند.
هنوز صدای مرثیه هایت در بقیع، در گوش زمان جاری است:
دیگر به من «مادرِ پسران» نگویید؛ چون مرا به یاد شیران قوی پنجه ام می اندازید. من پسرانی داشتم که مرا به نام آنها، «ام البنین» می خواندند.
اما اکنون دیگر برای من پسری نمانده است؛ چهار فرزندم، همچون عقابان تیز پنجه بودند که با مرگ سرخ، زندگی را وداع گفتند.
ای مادر وفا، که روح شریف چهار پسر وفادارت ـ «عباس و جعفر و عثمان و عبداللّه » تجلی گاهِ وفای تو به علی علیه السلام و اولاد علی علیه السلام گردید.
که وفای آنان، درخششی از وفای تو بود!
آیا از شجاعت پدرانت که در رگ های تو جاری بود و از شرافت و فضیلتی که در تو می جوشید، غیر از این انتظار می رفت که فرزندت، قمر بنی هاشم، عبّاس رشید باشد که بر فوج اهریمنان تاخت.
چه نیک می شناختی فرزندانت را که در رثای آنان سرودی:
به من خبر دادند که عباس، با دست های بریده، با صورت به زمین افتاده اما پسرم! می دانم که اگر عمود آهنین بر سرت نمی کوفتند و شمشیر در دست می داشتی، هیچ کس یارای نزدیک شدن به تو را نداشت.
خدا تو را رحمت کند، ای شجاع زاده شجاع پرور، مادر پسران، ام البنین!

[میثاق الهی]

اي به بنين تو درود همه
فاطمـه يا فاطمـه يا فاطمـه
بــاغ گــل يــاس سـلام عليک
مـــادر عبــاس ســلام عـليک
اي همه از خود سفرت تاحسين
اذن دخـول حــرمت ياحسين
سايـــه‌نشين حـــرم آفتــاب
غــرق شــده در کــرم آفتاب
فـــاطمه دوم حيــدر شــدي
مادر يک ماه و سه اختر شدي
طوبـي، طوبـي لک زيـن احترام
دختـر زهـرا بـه تو گويد سلام
قـدر تـو گـوي شرف از ناس برد
ارث ادب را ز تــو عبــاس بــرد
جز تو کـه بـر شيـرخدا شيـر زاد؟
جز تو کـه بـر شيـر علي شير داد
جز تو که در کرب و بلاي حسين
چـار پسـر کــرده فـداي حسين
چـار پســر دادي و زيــن افتخــار
شــد حــرم چــار امــامت مــزار
پــاسخ آن وفــا و احســاس تــو
فاطمــه شــد مــادر عبـاس تــو
چـار پسـر داشتـي اي جـان پاک
رفـت غريبانــه تنـت زيـر خـاک
ليـک جوانــان عــرب ره سپـــر
در پـي تابـوت تــو همچـون پسر
بــر لبشـان نالـه يا فاطمه
اشـک فشاندنـد بــرايت همـه
ديــده اوتـاد بــرايت گـريست
سيــدسجّاد بــرايت گــريست
نيست عجب اينکه به ترفيع تو
فاطمـه آيــد پــي تشييـع تو
بـه غيـرت و وفا و احساس تو
بـه خـون پيشانـي عبـاس تو
ناله جانسوز تو در گوش ماست
چوبه ي تابوت تو بر دوش ماست
بـاز هـم آي ماه شهادت فروز
مراسـم دفـن تـو مـي‌بود روز
بـر در بيـت تـو شـرارت نشد
بر گل روي تـو جسـارت نشد
ضربــه بـه بـازوت نزد هيچکس
لگــد بـه پهلـوت نـزد هيچکس
کـاش شـود جـاري اشـک همه
از حـرمت تــا حـرم فاطمه
«ميثــم» آلـــوده دل ســوخته
چشم بـه سـوي حـرمت دوخته
ذکر دل اوست به هر صبح شام
تـا کـه دهـد بـر تو مکرر سلام
بــاغ گــل يــاس سلام عليک
مــادر عبـــاس ســلام عليک